Hayat kötüydüde bu kadar kötü olmasını beklemiyordum?

Öyle bir çıkmazda kaldım ki napıcam bilmiyorum. Hayatım belki biraz kötüydü ama idare edebiliyordum.18 yaşıma basalı şurada birkaç ay anca oluyor, tabi kimlikte 1 yaş geç yazıldığımdan oturduğum yerde kaldım. Öncesinde sadece ailemle kavga ediyordum bazen okulumla tehdit ediliyordum dışarı falan çıkarılmıyordum ama üniveristeye kadar idare ederim diyordum.5 gün önce 17 yaşına girecek olan kız kardeşim 14 yaşındaki erkek kardeşimi bıçakladı. Kötüye bir şey olmaz, erkek kardeşime bir şey olmadı ama kız kardeşim 1 gece nezarette kaldı. O orada olana kadar karakoldan ayrılmadım çünkü ne annem geldi yanıma nede babam. Birtek bir iki akrabam geldi. Onlarda gece karakolda durmama izin vermediler. Tamam buda geçti dedim (1 sene geç yazıldığımdan kimlikten dolayı bu sene üniversite sınavına hazırlanıyorum yks27 tayfadanım) sen otur dersine bak kızım dedim kendi kendime hedefim tıptı sonuçta. Kardeşim nezaretten çıkınca ve adliye işlemleri tamamlanınca beraber eve geldik. Ben bir şey yapmasamda kardeşimin yaptıkları beni yakmaya yetmişti. O evde sadece 1 gün durabildik. Babamla tartıştık, 2 gün önce babamı son kez görebilceğimi hiç düşünmezdim. Allah ikinizinde belasını versin dedi arkamızdan demediğini bırakmadı ve anneme al ikisinide babanın evine götür ben istemiyorum ikisinide dedi. Sabah uyandım, babam sabıkalı bir insandı ve amcamlarla mal kaçırma davası vardı. Sabah adliyede iki tane amcamı dövdüğü haberini aldım tepki veremedim, sadece güldüm ve belasını buldu diye düşündüm. İkinci telefonda ise amcamın oğluna silah sıktıgını ve etrafa en az 10 el ateş ettiğini duydum. Zaten günlerdir kendimde değilken üzedinde 20 sene infaz olan babamın birde bunu yaptığını duyunca elim ayağım tutmadı resmen. Babam şuandada firari nerdedir nerededir bilmem ama buralara geri dönmez. Daha kötüsü ne olacak kızım otur 1 sene çalış kazan demiştim kendime ama bu kadar kötü şeyler gelmesinide beklemiyordum. Annem o baskıyla tek, babada yok dımdızlak kaldım lan (daha fazla yazacaktım ama yer kalmadı)...