Bu hayatta kaybolmak mı daha korkunç yoksa ölüm mü?

Bence en ağır olan ölüm değil, belirsizliktir.

Ölüm acıdır ama bir vedası vardır. İnsan zamanla gözyaşını duasına, özlemini hatırasına dönüştürmeyi öğrenebilir. Fakat kaybolmak... İşte orada zaman durur. Her çalan telefonda bir umut, her kapı sesinde bir ihtimal, her kalabalıkta bir yüz ararsınız. Ne yas tutabilirsiniz ne de "geçti" diyebilirsiniz. İnsan, en çok cevapsız kalan soruların yükünü taşır.

Sevdiğim birinin kaybolduğunu düşünmek bile yüreğimi ürpertiyor. Çünkü kaybolan sadece bir insan olmaz; onunla birlikte evin huzuru, sofranın neşesi, gecenin uykusu da kaybolur. Rabbim kimseyi böyle bir imtihanla sınamasın. Kavuşmanın sevincini, ayrılığın belirsizliğine tercih ederim. Çünkü bazen en ağır yük, "Acaba hâlâ yaşıyor mu?" sorusunun yıllarca cevapsız kalmasıdır.

"Belirsizlik, bazen ölümden daha uzun süren bir acıdır."

Ölüm Allah'ın emri ona yapacağımız hiçbir şey yok gadası ahiret için üzerimize düşen dini görevlerimizi yerine getireceğiz ölüme her an yakın olduğumuzu bilerek...

Kaybolmak daha korkunç özellikle insanın kendi içimde kaybolması yaşayan bir ölü olur

Ölüm yeni bir hayatın başlangıcıdır. Şimdi biz hayatı yaşamıyoruz bir sınavın içindeyiz. Ölüm her ne kadar korkunç gelse de her canlı sonunda bu ölümü tadacaktır.