Ölümün kendisi mi daha korkutucu, yoksa ölümden sonra hayatın olmaması mı?

Ölümün kendisinden çok, ölümden sonra hiçbir şeyin olmaması fikri daha korkutucu. Çünkü ölüm acı bitebilir, huzur bulunabilir diye düşünür insan. Ama ölümden sonra hiçbir şeyin olmaması, ne bir bilinç, ne bir his, ne de bir varlık kalması işte bu insanın kendi varlığını anlamsız gibi hissetmesine sebep olabiliyor. Sevdiklerini bir daha görememek hatıraların yok olması geride hiçbir iz kalmaması fikri sadece korkutucu değil aynı zamanda hüzün verici. Belki de insanı en çok ürküten şey bir gün hiç yaşamamış gibi unutulmak...

Beni asıl ürküten, ölüm anının kendisinden çok, sonrasında hiçbir şeyin olmama ihtimali. Çünkü yokluk fikri, insanın tüm anılarını, sevdiklerini, hislerini bir anda silip götürecek kadar soğuk geliyor. Ölüm, en azından bir geçiş gibi düşünüldüğünde anlam kazanabiliyor, ama sonrası tamamen sessizlikse, o sessizliğin derinliği insanın içine işliyor. Yine de bu düşünce, hayata daha sıkı tutunmamı, sevdiklerime daha çok sarılmamı sağlıyor. Belki de ölümden korkmamın sebebi, geride bırakmak değil, bir daha asla var olamamak ihtimali.

Yaşadigimi hissetmiyorum bu daha korkutucu