Kardeşlerinden birinin yaptığı en sinir bozucu şey ne?

O kadar çok var ki hangisini anlatayım bilmiyorum. Ben ilkokuldayken annemle babam ayrılmıştı. Babam, babaannem ve ablamla yaşıyordum. Zaten bana iyi davranmıyorlardı ve bir de üstüne ablam beni zorla istemediğim yerlere götürüyordu, kendi arkadaşlarıyla gezmek istediği zaman bana yedek anahtar bırakmadan (deprem yangın çıksa ne olur diye umursamıyorlardı annem çok kez uyardığı halde) evden s. ktir olup giderdi. Ve anneme anlatmamam için beni korkutuyordu. Kendi gençliğinde yemediği halt kalmamışken ben büyüdükten sonra aile içinde olan her sorunda yanımızda olmasa bile kendisinin söz sahibi olduğunu düşündü. Çünkü annem ona çok yüz verdi ve annemin de özellikle eskiden, en ufak şeyi herkese anlatma huyu vardı. Ablamında şimdi çocukları var ve neyse ki küçükken bana yaşattığı şeyleri onlara da yaşatmıyor, hatta çok iyi bir anne. Ama yine de kendi çocuklarına yapmadığı şeyleri annemin bana yapmasını tavsiye ediyordu. Telefonunu elinden al, telefonunu kontrol et, cezalar ver, döv, odaya kapat, yasaklar koy vs diye anneme öneride bulunup kendi çocuklarının hiçbirine bunu yapmazdı. Annemle aramızda bir sorun olduğu zaman sanki kendisi ile alakalı bir şey olmuş gibi tepki verirdi, annem bile "buna ne oluyor" derdi arkasından. Kendisi benden 20 yaş büyük, annem onu çok erken yaşta dünyaya getirdi. Sırf aramızdaki yaş farkından ötürü ve arkadaşlarının ne diyeceğini düşündüğü için annemden beni dünyaya getirmemesini istedi, zeki idi ama çok bencildi. Hatta kendisinden 2 yaş küçük bir ablam daha vardı ve zihinsel engelli olarak doğdu. Onu da kıskanıyordu daha çok ilgi ve bakım gerektirdiği için, bir de en çok ben ilgilendim hasta ablamla, hiç kendimi kıyaslamadım. Evlendikten sonra bile kıskanmaya devam etti ve bunu dile getirdi bazı kavgalarda. Anneme durduk yere düşman oldu ve gençliğinde anneme el de kaldırmış. Ben de dayak yedim ama asla el kaldırmadım anneme. Şimdilerde ise ablam 23 olacağım ve annem de evlilik konusunu açtığı için "Yaren biriyle evlenemez, Türkiye de ev işlerine yardım edecek ve zamanla değişmeyecek bir erkek yok, Avrupalı Amerikalı birini bulmalı" falan diyor. -Araya şunu eklemek isterim kendi arkadaşları hep yabancı erkeklerle evlendi ve çok mutlu oldular, özellikle ev için sorumluluklarda eşit davrandıkları için. - Şöyle ki ben daha çok ders çalışan biriyim ve bu yüzden genelde ev işlerinin çoğunluğunu annem yapar. Çünkü okuyorum. Ama örgün okuduğum zaman bile eve döndükten sonra ev süpürmüşlüğüm oluyordu. Ablam kendi evinde bile bu kadarını yapmıyor. Ben her zaman ondan daha temizdim annem bile bunu söyler ama ayrıca annem ona da gidip en ufak hoşuna gitmeyen bir şey olduğunda (mesela temizlik konusunda) yetiştirirdi. Yani ablama bana böyle davranma şansını annem de yarattı. Ablam ev hanımı ve ben ileride çalışan birisi olacağımdan ötürü evlenmememi tavsiye ediyor. Tabii ki ben kimseye bakmıyorum ve doğru kişi karşıma çıkarsa evlenirim, onun gibi hemen birine aşık olup ailesini tanımadan "iyi insanlar" deyip evlenmek için kucağına atlamam kimsenin. Hatta sırf biraz hoşlandım diye nişanlı bir oğlanı da otele atmaya çalışacak kadar düşmedim asla. Ama yine de bana ahkam kesiyordu ve bu yaptıklarını bilmediğimi sanıyor, bunları annemden bile gizlemişti ama başkalarına anlatmıştı ve annemin kulağına gelmişti. O hala sözde bir dindar olarak yaşıyor. Neyse ki hayatımın çoğunda evlenene kadar birkaç yılda bir görüyordum.