Neden hep çaresiz ve kimsesiz olmak zorunda kaldım? Allah kimsesiz bıraktı bari çabalarıma karşılık biraz olsun huzur verseydi?

Ama bu gerçekten haksızlık, annemle babama güvenemeyeceğimi anladığımda reşit bile değildim, hiç kimse hiçbir zaman değer vermedi ve inanın o tek başına bir şeyler başarmış görünümüne sahip, benden yaşça büyük insanlar bile birilerinden yardım alıyorlar, erkek kadın fark etmeden, kimi arkadaşlarından, kimi karşı cinsten, kimi ailesinden. Bana gelince hiç kimsem yok ve tek başına hayatta kalmak bile imkânsız gibi bir şey, neden hep yalnız olmak zorundayım, önümdeki seçenekler ya istemediğim leş gibi bir hayat yaşayacağım, yaşama sevincimi kaybedeceğim, başka da seçenek yok yani. İnsanlar yamyam gibiler, ya hayat sevincini, ya bedenini, ya hizmetçi olarak öyle yani kullanmak istiyorlar sadece. Keşke kimsesizlik bu kadar zor olmasaydı ve kimsesizsin diye değersiz görmeseydi herkes.