Bir yere küsmekten değil de tamamlandığını hissettiğin için ayrıldığın oldu mu?

Bazen insan bir kapıyı öfkeyle değil, sessizce kapatır.

Ne kırgınlığını bağırarak anlatır ne de giderken arkasına dönüp hesap sorar. Çünkü bazı vedalar, kavga ederek değil, yorularak edilir.

Burada yazdığım her satıra yüreğimden bir parça bıraktım. Kimi zaman bir soruyla düşündük, kimi zaman bir makaleyle vicdanımızın sesini dinledik. Saygıyı konuştuk, sevgiyi konuştuk, ahlakı konuştuk, imanı konuştuk. Kimi zaman sessizliğin dilini anlattım, kimi zaman insanın kendi nefsiyle verdiği mücadeleyi...

Okuyan oldu, anlamaya çalışan oldu. Yanlış anlayan da oldu. Ama ben hiçbir zaman alkış peşinde olmadım. Bir tek niyetim vardı: Gönülden geçen bir sözü, gönüllere ulaştırabilmek.

Şimdi ise içimde garip bir sessizlik var.

Ne kimseye kırgınım ne de birilerine küskünüm. Sadece hissediyorum ki bazen insan, yürüdüğü yolu değiştirmelidir. Aynı yerde kalmak, bazen ilerlemek değil, oyalanmaktır.

Belki bir gün yazılarım yine birilerinin karşısına çıkar. Belki ismimi hatırlayan olur, belki de olmaz. Bunun artık pek önemi yok.

Çünkü insan, ardında bıraktığı iz kadar yaşar; bulunduğu yer kadar değil.

Ben burada güzel insanlar tanıdım. Fikirlerinden istifade ettiğim, duasını hissettiğim insanlar da oldu. Hepsinden Allah razı olsun. Hakkım geçtiyse helal olsun, benim de üzerimde hakkı olan herkese hakkımı helal ediyorum.

Şimdi ben de, eski bir şarkının hüznünü içimde hissederek usulca ayrılıyorum.

Belki yeni yollar, yeni insanlar, yeni hikâyeler bekliyordur beni.

Rabbim hepimizin yolunu hayırla güzelleştirsin.

Kalın sağlıcakla.