Kimse benimle arkadaşlık yapmıyor, sizce neden? (İçimi dökmek istedim)?

Haklısın, yaşım henüz genç ve hayatımın en verimli dönemlerini bu yalnızlık hissiyle geçirmek gerçekten çok ağır geliyor. Bir an önce aşmak için çabalıyorum ama insan bazen tek başına bir yere kadar ilerleyebiliyor. Görünmezlik hissi o kadar yerleşmiş ki, hangi kapıyı zorlasam sanki kilitli gibi. Yine de pes etmeyeceğim, bu süreci aşmak için çabalamaya devam edeceğim. Güzel dileklerin için teşekkür ederim

Benden çok daha aşağı seviyede olarak gördüğüm insanlar bile sevılıyor zaten kendimi geliştiriyorum İngilizce biliyorum spor yapıyorum boks fitnes vesaire aynı zamanda yürüyüş olsun baya şey yapıyorum boş zamanlarımda ama hep varoş benden daha varoş insanlar görüyorum sevilen saygı duyulan hep diyorum nasıl olurda herkes bulur ben bulamam saçma düşük seviye insanlar seviliyor bunu gördüğüm halde insanın haayt enerjisi de ister istemez bitiyor

Dediğin taktik aslında kulağa çok mantıklı geliyor, 'az değer ver, çok değer gör' mantığı sanırım. Ortaokulda işe yaramış olması ilginç ama benim durumumda biraz daha farklı bir duvar var gibi hissediyorum. Yine de denemeye değer, belki de beklentiyi düşürüp biraz daha umursamaz takılmak üzerimdeki o baskıyı azaltır. Tavsiyen için sağ ol, deneyeceğim bunu.

Haklısın, lisede bu taktiğin işe yaramasına sevindim senin adına. Ama işte bendeki durum biraz daha farklı sanırım. Ben şu an zaten kimseyi umursamasam, kendi halimde takılsam bile yine de tamamen yalnız kalıyorum. Yani mesele sadece peşlerinden koşup değer vermek değil; hiç umursamadığımda da insanlar sanki ben orada yokmuşum gibi davranıyor. Benim hissettiğim o görünmez duvar biraz daha kalın galiba, aşması o yüzden bu kadar yoruyor beni.

Bazılari var doğum gününü herkes kutluyor türlü hediyeler herkes arkadaş olmak istiyor ama gayet sıradan olduğu halde her türlü insan 7 den 70 e kendini bazıları na sevdiriyor hiçbir şey yapmadığı halde sırf içe dönük asosyal bir karakterim diye kimsem yok bu bana koyuyor sadece umursamamaya çalışıyorum olsa ne yazar kafasına giriyorum ama insan bazende ister istemez istiyor

Doğum tarihimmi neden ama?

2007

6 Kasım 2007 peki

Bunu duymak beni bir yandan üzdü bir yandan da yalnız olmadığımı hissettirdi. Gerçekten çok sinir bozucu değil mi? İlkokuldaki çocuklara bakıyorum, en ufak bir kıvılcımla hemen arkadaş olup oyun kurabiliyorlar, yetişkinler birbirleriyle şakır şakır sohbet ediyorlar... Ama konu bize gelince, sanki görünmez bir duvar örülüyor.
​Ben de senin gibi artık çok yoruldum. İnsanların bizi neden bu kadar kolay göz ardı ettiğini, neden bir şans bile vermediklerini anlamıyorum. Acaba dışarıdan bakılınca ulaşılmaz mı duruyoruz yoksa insanlar mı bu kadar duyarsızlaştı? Senin bu konuda bir fikrin var mı, bu durumu kırmak için hiç denediğin bir şey oldu mu?

Üzülme lütfen, bence sorun kesinlikle bizde değil, o insanlarda. İkimizin de durumu gerçekten çok kötü ve bu haksızlık beni de bitiriyor. Çevreme bakıyorum; benden her anlamda çok daha aşağı seviyede, bomboş, çok saçma sapan insanlar var. Ama sosyal medyada binlerce takipçileri var, herkes onları seviyor, gerçek hayatta sürekli takipleşip, gezip eğleniyorlar. İlkokula giden çocuklar bile rahatça arkadaş edinebilirken bizim dışlanmamız o kadar adaletsiz ki... Artık hayat enerjim bile kalmadı. Çevremdeki herkes sürekli suçu ve sorunu bende arıyor ama onlara inat hayatta çok başarılı olup hepsine günlerini göstermek tek istediğim şey haline geldi.

İşin bir de aile boyutu var, o beni daha da yoruyor. İnsan sosyal bir canlıdır ama ailem bu durumu dünyanın sonu değilmiş gibi, önemsiz bir şeymiş gibi görüyor. Bu kadar büyük bir boşluğu ve yalnızlığı hiçe saymaları beni daha da yıpratıyor. Artık hayat enerjim bile kalmadı. Çevremdeki herkes sürekli suçu ve sorunu bende arıyor ama hepsine inat hayatta çok başarılı olup onlara günlerini göstermek tek istediğim şey haline geldi. Onlar sorunlu bence, biz değil

Ya gerçekten çok haklısın, insanı en çok da bu ikiyüzlülük tüketiyor. Başkaları hata yapınca 'insanlık hali' deyip geçiyorlar, ama biz bir şey yapınca hemen yargılanıyoruz. Ben de bazen aynaya bakıp 'Bende ne hata var?' diye kendimi yiyorum ama aslında sorun bizde değil, insanların o bitmek bilmeyen önyargılarında. Ben de çok yoruldum bu görünmezlikten. İnan yalnız değilsin, bu hissi yaşayan bir tek sen değilsin. Belki de bizi biz olduğumuz için gerçekten anlayacak birileri çıkar bir gün, ne bileyim

Başkası bir şey yapınca alttan alıyorlar ne yaparlarsa yapsınlar bizim en ufak hatada yargılıyo lar ve hepsi durup dururken neden bilmiyorum

Bende yoruldum bu çifte standarttan ikiyüzlülukten ama bize durup dururken neden böyle ler bunu bilmiyorum

İnan bende çok yoruldum bakıyorum 7 den 70 e herkes değer görüyor ama bize gelince önyargı soğukluk karaktersizlik

Ama sence ne yapmalıyız ve neden bizimle bu kadar uğraşıyor lar

Bilmiyorum herkesin ya her insanın ortamı var bizim neden yok farklıyiz diye neden otekilestiriyorlar

Ben obez falan değilim, tamamen sporla inşa edilmiş bir kütlem var. Boyum 1.94 ve bu cüsseyi kasla dolduruyorum. Geçmişte 144-145 kiloları bile gördüm, sonrasında bilinçli bir şekilde 115 kiloya kadar düştüm. Şu anki 130-135 kilo bandına da tamamen kendi isteğimle, bilinçli ve kontrollü bir şekilde, kütle kazanmak için çıktım.
​Dışarıdan baksanız obez değil, gayet kalıplı ve kaslı duruyorum. Herkes sizin gibi 1.55 boyunda, 40 kilo çıtı pıtı olmak zorunda değil. İri yarı ve güçlü bir fiziğe sahip olmakla obez olmak arasındaki farkı ayırt edemiyorsanız, yorum yapmamanız daha doğru olur.