Eş sevgili çocuk aile vs nasıl seversiniz?

Ben sevgiyi sadece bir duygu olarak görmüyorum. Sevgi, insanın karakteridir. Birini gerçekten seviyorsanız, bunu sadece güzel sözlerle değil, en zor zamanlarda gösterirsiniz.

Benim için eş; hayatı birlikte omuzladığın kişidir. Sadece aynı evde yaşadığın değil, aynı yöne baktığın insandır. Sevmek, onu değiştirmeye çalışmak değil; eksikleriyle de yanında kalabilmektir.

Sevgili olmak ise heyecanın ötesinde bir şeydir. Herkes iyi gününde sevebilir. Asıl mesele, karşı tarafın en kırgın hâlini de sahiplenebilmektir. Çünkü aşk zamanla değişebilir ama gerçek sevgi, emek verildikçe derinleşir.

Çocuk... Belki de insana verilen en büyük emanettir. Çocuğu sevmek, sadece onu korumak değildir. Ona güzel bir karakter bırakabilmektir. Çünkü çocuklar nasihatleri değil, anne babalarının hayatını örnek alırlar.

Aile ise kan bağıyla değil, gönül bağıyla ayakta kalır. Aynı sofraya oturmak aile olmak için yetmez. Birbirinin yükünü hafifletmek, duasında yer vermek, düştüğünde elinden tutmaktır aile olmak.

Ben sevgiyi sahip olmak olarak görmüyorum. Sevgi, özgür bırakırken bile güven verebilmektir. Kırmadan konuşabilmek, incitmeden uyarabilmek, hata gördüğünde sırtını dönmek yerine omuz verebilmektir.

Bence insan, sevdiği kişiye "Seni seviyorum." demekten çok, "Ben varken yalnız değilsin." hissini verebiliyorsa gerçekten seviyordur.

Çünkü sevgi; bir ömür aynı kişiye yeniden yeniden gönül vermeyi seçebilmektir. Geriye dönüp bakıldığında hatırlanan şey, söylenen büyük cümleler değil; zor günlerde gösterilen küçük ama samimi fedakârlıklardır.