Güven duygunuzu ilk kimde kaybettiniz?

Önce babamda devamında abimde. Bu güvensizlik ve hayal kırıklığının faturasını çok ağır ödediler sonraki yıllarda..

Babama özellikle çok güvenirdim. Her kız çocuğu gibi kahramanımdı benim de babam.

Okul birincisiydim ben. Notlarım yükseldikçe yüzler düşüyordu evde. Buna anlam veremiyordum. Öğretmenlerim benden önce fark etmiş olacaklar ki okula çağırıp beni okutmazsa elinden alıp okutacaklarını söylemişler. Babam da söz verdi o zaman okutucam dedi. Okula kayıt da yaptırdı benim istediğim bölüm olmasa da ses etmedim ama göndermedi. Kandırmış hepimizi. Apar topar taşındık kaçırdı beni öğretmenlerimden. Ulaşamadılar hiçbir şekilde.

Çocuk yaşta bu denli büyük bir yıkımı yaşamak gerçekten çok zordu ve toparlanmam da uzun sürdü.

Anlamaya çalıştım çok uzun süre ama başaramadım. Yeni yeni anlıyorum diyebilirim. Erkekler ataerkil bir toplumda aileden gelen öğretiler sebepli güç zehirlenmesi yaşıyorlar. Bilgi eksikliği veya yanlışlığı da buna eklenince battıkça dibe batıyorlar.

Şimdi daha iyi anladın mı o hediye beni neden bu kadar etkilemiş? 🙃

Benim öğretmenlerinden biri özel ders veriyor şimdilerde. Gerçekten harika bir öğretmendir. O anlatınca öğrenmeme ihtimalin yoktur o derece 😂

Oğluma düşünüyorum ders aldırmayı. İstersen gel beraber gidelim dedi. Yok ben okulumu dışarıdan bitirdim ama üniversite için düşünebiliriz bunu zamanı gelince dedim 🤩

Derinden hissettiğim bi güven kırıklığını en yakın arkadaşımdan henüz 17 yaşlarımdayken yaşadım. Sayesindede hayatıma bi özel kilitli alan oluşturdum. Yani dargın değilim ona, kendi içimde yaşadım ve kendi içimde bitirdim. Uzun sürdü baya ama geçti 🌟

İlk aşkım da..

Arkadaşımda kaybettim

Ailemde