Geç uyanan insana gerçekten saygı duyulmaz mı, yoksa ben mi abartıyorum?

Sabah erken kalkmayı bir “alışkanlık”tan çok, hayatla kurduğum ilişkinin en dürüst hali gibi görüyorum. Çünkü gün henüz tam başlamamışken uyanmak, dünyaya biraz daha sessiz, biraz daha saf bir yerden bakabilmek demek. Gürültü çoğalmadan, talepler üst üste binmeden, insanın kendine ait bir alanı oluyor.

Erken kalktığımda en çok şunu fark ediyorum: gün aslında bana karşı değil, benimle birlikte akıyor. Zaman bir anda düşman olmaktan çıkıyor. Koşuşturma başlamadan önce birkaç saatlik bir “ön alan” var ve bu alanı nasıl kullandığım, bütün günün tonunu belirliyor. Bir kitabın ilk cümlesi gibi… Nasıl başlarsa, öyle devam ediyor.

Sabah erken uyanmanın en büyük faydası bana göre hız değil, berraklık kazandırması. Zihin daha az dağınık oluyor. Her şey daha sade. Yapılacaklar listesi bile göz korkutmuyor, çünkü henüz gün tarafından ezilmemiş oluyorsun. İnsan o saatlerde kendine daha çok benziyor.

Bir de şu var: erken kalkmak, günü uzatmak değil aslında; günü derinleştirmek. Aynı 24 saat herkesin elinde var ama o saatlerin içini kim nasıl dolduruyor, mesele bu. Erken kalkan insan, günün en temiz kısmını kendine ayırarak bir avantaj elde ediyor. Bu avantaj maddi değil, zihinsel bir avantaj.

Hayatı kaçırmamak dediğimiz şey de burada başlıyor. Çünkü hayat büyük olaylardan değil, çoğunlukla küçük anların toplamından oluşuyor. Sabahın ilk ışığı, sessizlik, kahve kokusu, kimsenin senden bir şey istemediği o birkaç dakika… Bunlar fark edilmediğinde gün sadece “geçmiş” oluyor. Ama fark edildiğinde “yaşanmış” oluyor.

Geç uyanmak ya da erken uyanmak tek başına bir değer ölçüsü değil elbette. Ama ben şunu biliyorum: günü erken karşılayan insan, günü biraz daha fazla kontrol edebiliyor. Akışa daha az kapılıp, akışı biraz daha yönlendirebiliyor.

Ve belki de en önemlisi şu: Erken kalkmak, kendime verdiğim bir söz gibi. “Bugünü kaçırmayacağım” sözü.

Çünkü hayat ertelenmiyor. Ve ben, mümkün olduğunca onun ilk anlarına tanık olmak istiyorum.

Belki de asıl mesele şudur: Erken kalkmak bir erdem olabilir, ama geç uyanmak bir kusur değildir.
Asıl kusur, uyanıkken bile hayatı kaçırmaktır.

Rahmetli babaannem de aynı cümleyi söylerdi ama hayat şartları imkan vermiyor, gece geç saatlere kadar çalışınca ister istemez geç uyanıyorsun. Sakin bir hayata kavuşunca ben de güneş doğmadan yataktan çıkmayı isterim tabi.