Aldatıldıktan sonra bu boşluğu nasıl doldurabilirim, yeniden nasıl güvenip toparlanabilirim?

1 yıl önce 4 yıllık ilişkim bitti. Bu ilişki boyunca elimden gelenin fazlasını yaptığımı düşünüyorum. Onu çok sevdim, çok değer verdim ve hayatımın merkezine koydum. Babası onu 6 yaşında terk etmişti. Hayatında eksik kalan birçok şeyi tamamlamaya çalıştım. Sadece sevgilisi değil, gerektiğinde ailesi, arkadaşı, destekçisi olmaya çalıştım.

İlişkimiz boyunca onunla ilgili her şeyle ilgilendim. Çalıştığı iş yerine neredeyse her gün yemek gönderdim. Yol parasından günlük ihtiyaçlarına kadar birçok konuda destek oldum. Borçları olduğunda kapattım. Maddi sıkıntı yaşamasın diye elimden geleni yaptım. Şampuanından kişisel bakım ürünlerine kadar ihtiyaçlarını karşıladım. 4 yıl boyunca cebinden para çıkmaması için uğraştım. Maaşından 0,01 TL bile harcatmamaya çalıştım. Sevdiği şeyleri öğrenir, küçük de olsa sürprizler yapardım. Bir çiçek, bir çikolata, sevdiği bir şey, bazen sadece onu mutlu edecek küçük bir not… Değeri büyük ya da küçük olsun fark etmezdi, onu mutlu etmek beni mutlu ederdi.

İlişkimizin son dönemlerinde ise hiç bilmediğim bir şey yaşanıyormuş. Sonradan öğrendim ki ilişkimizin son yaklaşık 8 ayında benim bilmediğim başka bir kişi de hayatındaymış. Ben ilişkimizi sürdürdüğümüzü düşünürken o hem beni hem de başka birini hayatında tutuyormuş. Bunu öğrendikten sonra yaşadığım hayal kırıklığını tarif etmekte zorlanıyorum.

Beni asıl yıkan şey sadece aldatılmak olmadı. Beni asıl yıkan şey, bir gün her şey normalmiş gibi davranırken ertesi gün hiçbir açıklama yapmadan beni hayatından çıkarması oldu. Engellendim. Sorularım cevapsız kaldı. Nedenlerini öğrenemedim. Kendimi savunma ya da konuşma fırsatı bile bulamadım. Bir gün önce hayatının merkezindeyken ertesi gün sanki hiç var olmamışım gibi davranılması beni çok yaraladı.

Daha da zor olan şey, benimle ilgili her şeyi bilen, hayatımın her alanına dahil olan, her gün konuştuğum bir insanın bir anda tamamen yabancılaşmasıydı. Yıllarca emek verdiğim, hayatımı paylaştığım, geleceğimi planladığım kişi bir anda başka bir yola gitti.

İşin en acı taraflarından biri de şu oldu; ilişki boyunca arkadaş çevremi de büyük ölçüde kaybettim. Çünkü 4 yıl boyunca her pazar, her iş çıkışı, her resmi tatil, her yıllık izin birlikte geçti. Hayatımın büyük kısmı onunla doluydu. Şimdi ise birçok yere tek gitmek zorunda kalıyorum. Hatta çoğu zaman gitmiyorum. Çünkü yalnızlık hissi bazen ağır geliyor.

Ayrıldıktan sonra bana söylediği bazı şeyler de kafamı çok karıştırdı. Bir yandan hayatımdan tamamen çıkarken bir yandan da “Sen yakışıklı çocuksun, git sen de kendine birini bul.” gibi şeyler söyledi. Bir insan hem bu kadar değer verdiğini söyleyip hem de bu kadar kolay vazgeçebilir mi, bunu hâlâ anlayabilmiş değilim.

Dürüst olmak gerekirse bugün dönse bile eskisi gibi olmazdım. Güvenemezdim. Sürekli şüphe duyardım. Çünkü kırılan güvenin eski haline dönmesinin çok zor olduğunu düşünüyorum. Buna rağmen onu özlüyorum. Belki de onu değil, onun hayatımda doldurduğu yeri özlüyorum. Belki birlikte kurduğumuz düzeni, alışkanlıkları, pazar günlerini, yalnız olmadığım zamanları özlüyorum. Ama bunu tam olarak çözebilmiş değilim.

Kendime sürekli şu soruları soruyorum:

Bir insana bu kadar değer vermek hata mıydı?

Çok mu yücelttim?

Bir insan kendisine bu kadar emek veren birini nasıl bu kadar kolay silebilir?

Bunca yaşanandan sonra neden hâlâ aklıma geliyor?

Neden hâlâ zaman zaman onu özlüyorum?

Benzer bir süreç yaşayanlar varsa nasıl toparlandılar? Bu boşluğu nasıl doldurdular? İnsan yeniden nasıl güveniyor, nasıl sosyalleşiyor, nasıl yeni insanlar tanıyor?

Gerçekten samimi görüşlerinizi merak ediyorum