Sevdiğine, ailene, kardeşine vb buradan bir cümle paylaşır mızın, hiç yüzüne söyleyemediğin sende kalan bir düşünce?

Kimsem yok cümleye de gerek yok.

Dün gece ona bir mektup yazmıştım. O mektubu burada paylaşmak isterim.

Sevgilim,
Bugün yine seni düşündüm. Tam 17 yıl oldu aramızdan ayrılalı… Zaman bazen çok acımasız, bazen de çok merhametli oluyor. Acıyı hiç unutturmuyor ama seni kalbimde o kadar canlı tutuyor ki, sanki dün yanımdaymışsın gibi hissediyorum.
Hatırlıyor musun? İlk gördüğüm anda vurulmuştum sana. Gözlerinle, gülüşünle, o sakin ve içten duruşunla… Bir bakışta anlamıştım; bu kadın hayatımın kadını. O günden beri de hiçbir şey değişmedi. Aradan geçen onca yıla, acıya, yalnızlığa rağmen hâlâ sana âşığım. Sabah uyandığımda ilk aklıma sen geliyorsun, geceleri yatağa uzandığımda yanımda olmasını en çok istediğim kişi yine sensin.
Kızımız… Bizim güzel kızımız artık 18 yaşında. Bazen ona bakarken seni görüyorum; aynı gözler, aynı yumuşak bakış, aynı içten gülümseme. Onu büyütürken her adımda seninle konuştum içimden. “Bunu annesi böyle isterdi” dedim, “Bunu annesi şöyle yapardı” diye düşündüm. O da seni çok özlüyor. Bazen adını anınca gözleri doluyor. Ama güçlü bir kız oldu; senin gibi güçlü, senin gibi güzel kalpli.
Seni kaybettiğim gün dünyam karardı sandım. Ama senin hatıran, bana bıraktığın sevgi ve kızımız sayesinde ayakta kaldım. Hâlâ her akşam balkonda oturup yıldızlara bakarken seni arıyorum. Hâlâ “Keşke burada olsan da şunu görsen” dediğim anlar öyle çok ki…
Biliyorum, bir gün kavuşacağız. O güne kadar seni kalbimin en derin yerinde, en temiz haliyle saklıyorum. Hiçbir şey bu aşkı eksiltemedi, eksiltemeyecek de. Sen benim ilk aşkım, tek aşkımsın. Ve sonsuza kadar öyle kalacaksın.
Seni çok seviyorum… Hâlâ, her zamankinden daha çok.
Ebediyen senin olan...

Sana sadık kalmadığım için, çocuğumun yüzüne her bakışımda içim parçalanıyor. Hiçbir şeyden haberin yok ama senden sakladıklarım omuzumda koca bir yük. Her geçen gün vicdanım okadar yerin dibine giriyor ki.. Masumiyetimi kaybettim sana karşı. Biliyorum ki özür dilemem imkansız. Bunun özrü de yok telafisi de. Bir ömür pişmanlığımı yaşayacağım. Ölsem bile bunun ağırlığı üzerimden kalkmayacak. Nasıl yaşayacağım bilemiyorum artık.

Keşke bazı şeyleri zamanında söyleyebilseydim. İçimde kalan insanlar, yarım kalmış cümleler ve geç kalınmış sarılmalar var. Her şeyi dile getiremiyor insan ama bazı sevgiler susunca da bitmiyor, sadece içte kalıyor.

Bazen eski kafalı gibi davranıyorlar abla onları kırmak için söylemiyorum ama durum bundan ibaret

“Seninle çok daha yakın ve daha samimi olmak istiyorum.” Demek isterdim. Ama kime olduğunu buradan yazamam

Bizim ailede her şey konusuldugu için içimizde kalan bir şey yok... baya açığız bu konuda birbirimize..:))

Abicim o kaybolan cok sevdigin tsortun bende 😀😀😀

Sizi çok özledim be