İnsanlar değer görünce neden uzaklaşıyorlar? Sorun onlarda mı değer verende mi?

Sorun ikisinde de değil.
Sorun onları birey olabilmesine ulaşacağı 1-7 yaş aralığında yaşadığı ev ortamında gördükleri.
Bebeğinlerinden aldıkları veya alamadıklarında.
Gördüğü baba veya annenin sergilediği tavır ve hareketleri hep doğru kabul edip ergenlikten önce ve sonra kendini o şekilde ifade etmenin doğru veya yanlış olup olmadığını hiç sorgulamamış olmasıdır.
Sormak isterim size.
İnsan sadece sevilerek hem mutlu hem huzurlu hemde güvende olabilir mi?
Kavramları , duyguları , betimlemeleri bir kalıbın içinde tutarak sizce kişi ne kadar yol gidebilir , hayatın içinde.
Düşünmeyen , okumayan , analiz etmeyen , sorgulamayan kişilerin yaşadıklarında yaşayacakları gibi olur.
Bu tip ailede yaşayan çocuklarda bir sonraki nesle aldığı emaneti bırakması gerektiğine inanır.

Değer vermek ile fedakarlık yapmak arasında çok fark var. İlişkine değer verirsin ama onu fedakarlık boyutuna taşımadan yapılmalı sınırler çizilmeli