Aşkın varlığına inanıyor musunuz?

Yaşamak esiyor bir yerlerden. kederli, ağrıtan. oturuyorum ve kalkmayı unutuyorum. insan yerinden kalkmayı bile unutursa ne kalır ondan geriye? ışık vuruyor yüzüme, çocuklar hâlâ topraktan kurabiye yapıyorlar, rüzgâr saçlarımı savuruyor. tekrar öğreniyorum kalkmayı. insan unuttuğu ne varsa öğrenir diyorum. biri çıkıyor ve aşk yok diyor. gülüyorum. aşk yok... aşk yokmuş... nasıl olur, diyorum? ben bulamadım eşimi diyor. çok sevdim üzüldüm diyor. daha yüksek sesle gülüyorum. rüzgârın oraya buraya kıpırdattığı dallarla göz göze geliyoruz, kaldırım taşlarının renklerini inceliyorum. eh diyorum, aşk. beni de terk ettiler, söz verdiler tutmadılar. ama aşk nasıl yok diyebilirim? nankörlük... bir cümle içimi sızlatıyor, kalabalık sofralardan neşeyle kalkıyorum, yürürken tenimi okşayan rüzgâr için bir türkü mırıldanıyorum. rüzgâr için bir türkü... ve biri çıkıyor aşk yok diyor. nasıl? elif parlayan gözlerle ben kedilerle konuşurken fotoğrafımı çekiyor, bana kendini anlatıyor ve hep gülüyor. hayatındaki bütün güzellikleri bana da bulaştırmak istiyor. aşk nasıl yok? oğuzhan kalkıyor, bilmem kaç liralık kamerasını video çekeyim diye, ben istemediğim halde bana veriyor. mesajlarıma da geç dönüyor kendi kendime küsüyorum ona, sanki ben erken bakıyormuşum gibi. bunu ona söylersem güler, o iyi bir arkadaş. bana herkesten çok inanıyor. hatta benden bile emin. aşk nasıl yok? derya evlerinde kaldığım zaman bir çekmeceyi benim için boşaltıyor, bir şey yapabilir miyim diye sorduğumda kızıyor, soruyorum diye... türk kahvesi yapıyorum bize, nasıl içtiğini biliyorum ve en büyük neşemiz bu. aşk nasıl yok?

özkan hoca arıyor beni, ‘kız çocuğu’ diyor, 13 yaşıma dönüyorum hemen. bir ihtiyaç var mı diye soruyor, yoksa da var diyesim geliyor, baba sıcaklığı iyi geliyor ama yok diyorum. hocam canım çok sıkkın desem kalkıp gelir olduğu yerden biliyorum, ve çıkıp diyorlar ki aşk yok, sevgi yok, sevmek yok, sinirleniyorum. insanlar geliyor ve gidiyor, gidiyorlar diye biri çıkıyor ve aşk yok diyor. sokakta beni görünce heyecanlanan kediler var oysaki. maviye boyanmış bir duvar görüyorum, bütün evler yeni, bir o eski. sokağın ortasında parlıyor. önünde bekliyorum dakikalarca. kim boyadı acaba o duvarı? aşk değilse içime dolan bu sevinç ne? mavi’nin yüreğe serdiği bu huzur ne? sevdaya düşenlerin çektiği bu hasret ne?

Gönlüme düşen bir dua mı yoksa...

Bakıp bakıp dalıyorum uzaklara

Mavi susuyor...

Ben içimdeki türküyü dinliyorum. 🪶🤍