O eski uzun uzun sohbet ettiginiz gunleri ozlediniz mi?

Eskiden sanalda kurulan sohbetlerin bile ayrı bir tadı vardı. İnsanlar birbirini gerçekten tanımaya çalışır, saatlerce konuşmaktan sıkılmazdı. Küçücük bir mesaj bile insanı mutlu etmeye yeterdi. Gece geç saatlere kadar edilen sohbetler, paylaşılan dertler, edilen kahkahalar… Her şey daha samimi, daha içtendi.

Şimdi ise sanki herkes çok değişti. İnsanlar konuşuyor ama eskisi kadar hissetmiyor. Herkesin içinde görünmeyen bir yorgunluk var. Kimisi hayatın yükünden, kimisi yaşadığı hayal kırıklıklarından, kimisi de sürekli güçlü görünmeye çalışmaktan yoruldu.

Ben de kendi adıma konuşuyorum; gerçekten yorgunum. Sadece fiziksel bir yorgunluk değil bu. Bazen hiçbir şey yapmamış olsam bile içimde tarif edemediğim bir ağırlık hissediyorum. Eskisi gibi uzun uzun sohbet etmeye, yeni insanları tanımaya veya bir şeylere heyecan duymaya enerjim kalmamış gibi geliyor.

Belki büyüdük, belki hayat bizi biraz değiştirdi. Belki de fazla kırıldık, fazla üzüldük ve bu yüzden kendimizi geri çekmeye başladık. Eskiden bir mesaj için heyecanlanırken şimdi çoğu konuşma yarım kalıyor. İnsanlar birbirini anlamaktan çok, birbirine yetişmeye çalışıyor.

Bazen eski günleri özlüyorum. İnsanların daha içten olduğu, sohbetlerin daha samimi olduğu zamanları… Çünkü bazı şeyler gerçekten eskide daha güzeldi.

Ve sanırım çoğumuzun ortak cümlesi şu: “İyi değiliz, sadece alıştık.” İçimizde taşıdığımız yorgunluğu kimse tam olarak görmüyor ama hepimiz biraz eksik, biraz kırgın ve biraz da dinlenmeye ihtiyaç duyuyoruz.