Kafayı yemek elde değil?

Kendimi bildim bileli depresyondayım. Çevremden bir kişi de demedi bu kızın bir sorunu var diye. Her gün ağlıyordum bağırıp çağırıyordum sinir krizleri geçiriyordum (kaldığım evin stresi işi bitmezdi tüm sorumluluk bana aitti 12 yaşından beri) sorumluluklar beni boğuyordu tahammülüm kalmıyordu demek ki. 23 yaşıma yani evlenene kadar hayatım böyle sürdü. Evlendikten sonra da fakirlik sorunlar en sonunda 30 yaşında ilaca başladım. İlaçsızken de kimse destek olmadı ilaç alırken de. Hayatım boyunca hep tek başımaydım kız kardeşim de yok. İlaçsız sinirli gergin telaşlı heyecanlı karışık ve aceleci akrabalarım hep bana sakin olmamı isterlerdi, sanki benim elimdeymiş gibi sürekli bir şikayet memnuniyetsizlik ilaç kullandım bu sefer ne gerek var ki senin bir şey yok ki niye kullanıyorsun ki onlara göre abartıyorum durumu. Düşünün böyle benim durumum. Ne çocukken destek gördüm anlaşıldım ne de şimdi en yakınlarım bile beni anlamadı desteklemedi beni anlamaya çalışmadı eşim de dahil. Çok kötü bir çocukluk yaşadım zaten oradan darbe aldım. Düşünüyorum da hayatım hiç yolunda gitmemiş hep bir hengame hep bir kaos sıkıntı stres yalnızlık. O kadar çok anlatmadıklarım var ki. Terapistlere de anlatıyorum durumu ama anlamıyorlar yardımcı olamıyorlar. Şöyle yap böyle yap. Tek başına desteksiz değişmek kolay mı. Allah aşkına biriniz deyin desteksiz kimsenin yardımı olmadan değişebilen iyileşebilen var mı ben mi abartıyorum söyleyin ne olur?