Sizce günümüzde aile huzur yuvası mı yoksa travma merkezi mi?

Şöyle söyleyeyim, benim düşüncem şu: Günümüzde ailelerin çoğu huzur yuvası olmaktan çıkıp resmen birer travma merkezine dönüştü. Ama çuvaldızı başkasına batırmadan önce iğneyi kendimize batırmamız lazım. Bakıyorum etrafa, hiçbir ailede özeleştiri yok. Herkes "Benim çocuğum şöyle bozuldu, böyle laf dinlemiyor" diye dert yanıyor. Yahu güzel kardeşim, sen anne baba olarak kendin ne kadar iyisin? Sen kendin ne kadar Allahü Teâlânın emirlerini düşünüp hayatına tatbik ediyorsun, önce ona bir bak. O çocuk kendi kendine, durup dururken o hale gelmedi ki. Tohumu ne ki mahsulü ne olsun? Allahü Teâlâdan uzak, maneviyattan kopuk bir ailenin yetiştirdiği çocuğun da onlardan farksız olması beklenemez zaten. Bizimkiler tuttumuş bir okul, etiket, kariyer sevdası... Kusura bakmayın ama bunların hepsi geçici şeyler. Sen çocuğun ruhunu aç bırakıp sadece dünyalık rütbelerle doyurmaya çalışırsan, o evden huzur değil ancak enkaz çıkar. Benim düşüncem çok net: yetiştirmek istiyorsak, önce kendi kapımızın önünü süpürecek, hakkaniyetli olacağız. İnsan önce kendi sorumluluğunu üstlenecek, suçu evladına atıp kenara çekilmeyecek her şey, kendi hatasını görebilmekle başlar. Evlatlarımıza rütbeden önce ahlakı, diplomadan önce Allah korkusunu vermediğimiz müddetçe bu kısır döngü böyle sürer. Sonrası zaten malum; tam bir hüsran. Gerisi tamamen bomboş bir laf kalabalığı ve avunmadan ibarettir.

Bence günümüzde aile ne tamamen bir huzur yuvası ne de tamamen bir travma merkezidir. Bu, aile bireylerinin birbirleriyle kurduğu ilişkiye bağlıdır. Bir evde insanlar birbirini dinliyor, anlamaya çalışıyor, saygı gösteriyor ve sorunları konuşarak çözebiliyorsa aile gerçekten huzur veren bir yer olabilir. Ancak iletişimin zayıf olduğu, sürekli eleştiri, baskı, kavga veya ilgisizliğin bulunduğu ailelerde aynı ev, insanlar için yıpratıcı ve travmatik bir ortama dönüşebilir. Sonuç olarak aileyi huzur yuvası ya da travma merkezi yapan şey, aynı çatı altında yaşamak değil; o çatı altındaki insanların birbirine nasıl davrandığıdır.

Yanlışı alışkanlık haline getirenlerin ,
Aşkı sevgi sananların,
Mutluluğu huzur zannetmekte ısrar edenlerin hayatı boyunca başkaların yaşadıklarından farklı bir hayatı olabilir mi.
Birey olmamış insanların ebeveyn olma rüyası sizce daha kaç yüz yıl sürebilir.
Bir kişi kendi ile yalnız kalamadan karar veremezken hayatına yön vermesi düşünmek sizce ne derece mümkün.

Bence aile aslında huzur yuvası olmalı ama herkes için öyle olmuyor. Kimi insan evinde güç buluyor, kimi de en çok evinde yoruluyor. Aile dediğin yer insanın kendini güvende hissettiği yer olmalı; sürekli yargı, baskı, kavga varsa orası yuva olmaktan çıkıp insanın içinde iz bırakan bir yere dönüşüyor.