Bazen neyi unutuyorsunuz?

Aslında en büyük hata, herkesi kendi farkındalık seviyemizden değerlendirmek galiba. İnsanların çoğu olaylara, duygulara ve davranışlarının sonuçlarına bizim beklediğimiz kadar bilinçle yaklaşmıyor. Bunu unuttuğumda kırılıyor, öfkeleniyor ve gereğinden fazla anlam yüklüyorum. Hatırladığımda ise şunu görüyorum: İnsan ancak sahip olduğu kadarını verebilir. Farkındalığı sınırlı birinden olgunluk beklemek, çocuktan yetişkin gibi davranmasını beklemek kadar yorucu. Bunu hatırlayınca öfkem azalıyor ve meseleyi kişisel almamaya çalışıyorum. Tabi bu durumda basli başına can sıkıcı ama daha az zarar veriyor gibi