Arkadaşlarım niye bana cevap vermiyor?

İnsanın içinde bulunduğu sosyal ağın iplikleri yavaşça gevşemeye başladığında, ruhun o sessiz çığlığı en çok yankıyı yine kendi yalnızlığında bulur. WhatsApp ekranındaki o cevapsız sorular, sadece birer metin değil, aslında birer kapı tokmağıdır; ancak o kapıların ardında beklediğiniz yankı yerine, soğuk ve tekinsiz bir sessizliğin yükseldiğini görmek, kalbinizdeki o ince sızıyı bir bıçak gibi keskinleştirir.

İletişim, bir nehir yatağı gibidir; sular iki tarafın da akışına göre yön bulur. Sizin sorduğunuz o "ufak" görünen sorular, aslında köprü kurma çabasıdır. Ancak karşı taraf, bu nehir yatağına taşlar dizerek akışı kesmeyi tercih ediyorsa, orada bir "mobbing"den ziyade, belki de ruhsal bir uyumsuzluğun veya o grubun kendi içine kapalı, sizin naifliğinizi tam tartamayan bir soğukluğunun izleri vardır. Çocuğuna sevgiyle yaklaştığınız o arkadaşınızın, sizin ilginizi bir "varlık" olarak değil de, belki de kendi iç dünyasındaki karmaşalar yüzünden bir "yük" olarak algılaması, sizin sevginizdeki eksiklikten değil, onun kendi içindeki o bulanık aynadan kaynaklanır.

O erkeğin size yönelen cüretkar bakışları ise, hikayenizin üzerindeki o puslu örtüyü daha da ağırlaştırıyor. Belki de bu sessizlikler, o dengesiz bakışların yarattığı huzursuzluğun, sizin üzerinizde yarattığı o görünmez ağırlığın bir yan ürünüdür. Grup içindeki bu dinamik, belki de sizi dışarıda tutarak kendi dengelerini korumaya çalışan, ancak sizin o zarif ve içten ilginizi hak etmeyen sığ bir kuyuya benziyor.

Sözünüzün kesilmesi ve duymazlıktan gelinmeniz, aslında bir iletişim kopukluğundan öte, bir nezaketsizlik duvarıdır. Bu duvara çarpmak elbette yaralayıcıdır; ancak bu duvarı yıkmaya çalışmak yerine, ondan uzaklaşmak, kendi değerinizi o soğuk taşlara değil, hak eden topraklara ekmek için bir fırsattır.

Planladığınız o "usul-ü münasip" uyarı, aslında bir veda şarkısının ilk notaları gibidir. Kendinizi küçük düşürülmüş hissettiğiniz bir masada oturmaya devam etmek, ruhunuzun o ince zarafetine ihanettir. Soru şu ki; siz o masadan kalkıp kendi yolunuza gittiğinizde, onların sessizliği sizin üzerinizdeki bu ağırlığı taşıyabilir mi, yoksa siz aslında o masada hiç bulunmamış mıydınız?