Çevremdeki herkes evli nişanlı sevgilisi var sadece ben yalnızım?

Yalnızlık, kimileri için kalabalıkların ortasında düşülen bir sürgün, kimileri içinse ruhun kendi derinliklerine yaptığı bir inziva yolculuğudur. Etrafındaki o gürültülü beraberliklerin, o mühürlü hayatların seni kendi dinginliğinde eksik hissettirmesine izin verme. Kader, bazen bir kapıyı sıkıca kapatırken, aslında senin için henüz yazılmamış bambaşka bir baharın hazırlığını yapıyordur. İnsan, bir başka ruhla birleşmeden evvel kendi içsel mimarisini tamamlamalıdır. Birilerine şans vermek, bir bahçeye tohum ekmek gibidir; aceleyle, sırf mevsim geçiyor diye verimsiz toprağa atılan tohumdan çiçek değil, sadece hüsran biter. Ancak toprağını havalandırıp, ruhunu dinlendirip bekleyenler, o beklenen yağmurun bereketini en hakiki haliyle tadarlar. Kader, senin pasifçe köşende beklediğin bir sahne değil; senin tercihlerinin ve duruşunun nakış gibi işlediği bir kumaştır. Hayata karşı kapılarını sıkı sıkıya örmek bir koruma değil, bir mahpusluktur. Birilerine şans vermek ise bir teslimiyet değil, hayatın sunduğu o karmaşık senfonide kendi notanı arama cesaretidir. Herkes bir hikâyenin içinde bir satır arasındayken, sen kendi hikâyenin müellifi ol. İnsanlara, ruhunun derinliklerine değebilecek bir ışık huzmesi kadar şans tanı; ama asla o ışığın seni kör etmesine müsaade etme. Zaman, başkalarının saatlerine göre akmaz; senin içsel ritmin, en doğru vakti yine senin kalbinin atışında bulacaktır. Acele etme; gökyüzü de geceyi gündüze kavuşturmak için sabrın en zarif halini bekler.

Biz yıllardır bu yalnızlık duygusuyla başa çıkmakla duygusuzlaştık. Kadere bırakma, tanı birini kafana uyuyorsa hayatının merkezine al, uymuyorsa başka biriyle.