Kendinizi nasıl gördüğünüz ve hissettiğiniz mi daha önemlidir, yoksa karşınızdaki kişinin size nasıl bakıp nasıl hissettirdiği mi?

Kendini nasıl gördüğün mü?

Yoksa başkalarının sana nasıl baktığı mı?

Yıllarca hepimiz bunun cevabını aradık durduk. Belki de yanlış soruyu soruyoruzdur.

Çünkü kendimizi nasıl gördüğümüz bile, çocukluğumuzdan bugüne kadar duyduğumuz binlerce sesin içimizde bıraktığı yankılardan oluşuyor olabilir.

Birileri bize "başarılı" dedi.

Birileri "yetersiz" dedi.

Birileri "sus" dedi.

Birileri "sen özelsin" dedi.

Yıllar geçti biz o seslerin hangisinin bize ait olduğunu belki de unuttuk.

Sonra başka insanlarla karşılaştık.

Bazıları içimizdeki eski yaraları kanattı.

Bazıları hiç olmayan yaralar açtı.

Bazıları ise ilk kez kendimizi görmemizi sağladı.

İnsan, tek başınayken düşündüğü kişi midir?

İnsan, başkalarıyla temas ettiğinde ortaya çıkan kimyanın da toplamı mıdır?

Ama burada daha büyük bir soru var...

Ya bütün bunların da ötesinde bir şey varsa?

Ya "Ben" dediğimiz şey, ne başkalarının bize anlattığı hikâye ne de bizim kendimize anlattığımız hikâyeyse?

Ya gerçek benlik, bu iki hikâyeyi de izleyebilen sessiz tanıksa?

İnsan insanın aynasıdır!

Belki de ömrümüzün büyük kısmını yanlış aynalara bakarak geçiriyoruz.

Belki de kendimizin kim olduğunu bulmaya çalışırken sadece yansımalarımızı seyrediyoruzdur.

Ve belki de insanın en büyük özgürlüğü, aynaların hiçbirine inanmamayı öğrendiği gün başlıyordur.

Şimdi aynaya bakın.

Orada gördüğünüz kişi gerçekten siz misiniz?

Yoksa yıllardır size anlatılan hikâyenin en başarılı oyuncusu mu?

Belki de cevap aynada değildir.

Belki de cevap, ilk kez aynadan gözlerinizi çekebildiğiniz o sessiz anda saklıdır.