Herkese iyi davranmama rağmen neden bu kadar yalnız kaldım, sorun bende mi çevremde mi?

35 yaşındayım. Hem sempatik hem iyimser bir yapım var. Bir gün arkadaşımın baskısıyla tarot baktırmıştım. Kendimi basit sanıyorken tarotçu kadın bana hayranlıkla baktı ve kalbimin ne kadar temiz olduğunu söyledi. Hatta oğlu olduğunu ve önceden çıksaydım karşısına beni bırakmazmış demişti.

Bunu size kibirlik olsun diye anlatmıyorum. Sadece eksik olan ne? Ben mi, çevrem mi?

Kime iyiliğim dokunduysa bana sırt çevirdi. Eski dostlarım iş için olsun, özel durum için olsun yardım istediyse koştum, yanlarında oldum. Ama yıllar içerisinde bir selam almak için peşlerine düştüm. Kız kardeşimle ortak arkadaşlarımız. Arkadaşlar davet edince veya buluştukları zaman ona söylermiş ama hiçbir zaman ne kendime ne de onlara gidilince haber vermedi. Çok kez beni rezil etti ve daha fazlasını yaptı ama kimse benim yanımda durmadı. Şöyle söyleyeyim, kimsenin aklına "acaba" sorusu gelmedi. Bu arada kardeşimin bahanesi; güya eşim izin vermiyormuş gitmeme. Öyle bile olsa bana sormalıydı değil mi, ya da arkadaşlar bana direkt demeliydi.

Kardeşimle sürekli kavga ederiz. Sürekli beni hedef alır, ortalığı karıştırır. Hem saygısızlık eder hem de aileme karşı kışkırtır. Ne hikmetse hep onun yüzünden güler. Eskiden ninem kimin düzenbaz olduğunu bilirdi ve anneme söylediğini duymuştum ama o, annemin göz bebeği. Ama anacığım ona toz kondurmazdı.

Sadece kardeş meselesi değil. Kiminle tanışsam "Çok iyisin, hep buluşalım" deseler de ikinci görüşme olmuyor. Çocuklarım var, onlar insan içine karışsın istiyorum ama nedense kimse buyur demiyor. Gerçekten benden yana sıkıntı yok ama hep böyle oluyor. Bazen üzerimde büyü bile var sanıyorum.

Çok bunaldım ve çok yalnızlık çekiyorum. Eşim olmasa delirirdim sanırım. Beni anlayan ve bu durumuma çözüm bilen var mı?