Küçükken sevgi görmeyenler dışarıdan o sevgiyi bulabilir mi?

dışarıda o sevgiyi bulabilirler, dünya illa ki karşılarına onları gerçekten sarıp sarmalayacak birilerini çıkarır. Ama asıl büyük ve acı veren mesele o sevgiyi bulmak değil, bulduğun o şeyi kabul edip içine sindirebilmek. Çünkü insan küçükken hiç görmediği, tadını bilmediği bir duyguyla büyüyünce, yetişkin olduğunda karşısına çıkan gerçek sevgiyi tanıyamıyor. Hep arkasında bir oyun, bir çıkar, bir yalan arıyor. "Bu insan beni niye bu kadar çok seviyor ki? Kesin bir numara var" ya da "Ben sevilmeye layık biri değilim, yakında bu da gider" diye düşünmekten o sevginin tadını çıkaramıyorlar. Bilmedikleri bir dille yazılmış bir kitabı okumaya çalışmak gibi... Var olduğuna, gerçek olabileceğine bir türlü inanamıyorlar.

​Üstelik çocukken sevgisiz kalan insanlar, maalesef büyüdüklerinde tanıdık gelen o "sevgisizlik" ve "ilgisizlik" hissini güvenli alan sanıp, kendilerine değer vermeyen insanları hayatlarına çekmeye daha meyilli oluyorlar. Sana değer veren, seni el üstünde tutan birinin o temiz sevgisi bünyeye ağır geliyor; çünkü bünye kaosa, hak edilmeyen muameleye alışmış bir kere. Yani o duvarları yıkıp, "Ben de sevilmeyi hak ediyorum" diyerek o sevgiyi içeri almak, dışarıda aramaktan çok daha zor bir mücadele.

Sevgi bizim kalbimizde saklı içsel boyutlu önce buna inanıyorum. Dışsal şekilde o sevgiyi görmek biraz nasip işi ancak eksikliği tamamlamak şeklinde değil de kendini kendin tamamlarsan sevgi aşk dediğin duygu daha sağlıklı gelişir. 🎈

Bulabilir ama takıntılı olma, hızlı bağlanma gibi şeyler olabilir