Sevgi görmeden büyüyen biri, bir gün gerçek sevgiyi hissedebilir mi?

Bence evet, hissedebilir… Sevgi görmeden büyüyen birinin kalbinde her zaman bir boşluk olur ama o boşluk, bir gün doğru insanla tanıştığında dolabilir. Belki zor olur, belki önce inanmakta tereddüt eder ama gerçek, sabırlı ve koşulsuz bir sevgiyle tanışırsa, içindeki çocuğun bile iyileştiğini hisseder. Çünkü insan ne kadar kırılmış olursa olsun, sevilmeyi hak eder… Ve gerçek sevgi her zaman bir yolunu bulur.

Eğer çok iyi bildiğinizi düşündüğünüz bir şeyi beş yaşındaki bir çocuğa anlatamıyorsanız, aslında o konuyu gerçekten bilmiyorsunuz demektir.”

“Sevgi” kavramı ise başlı başına çok geniş bir dünyadır. Çocuk sevgisi, anne sevgisi, baba sevgisi, gezmekten öğrenmeye kadar uzanan birçok farklı boyutu vardır ve bunların her birini tam anlamıyla bilmek ve kavramak hiç de kolay bir mesele değildir.

Kaldı ki bir insana, hangi sevgiyi, kimin sevgisini ve ne kadar derin bir sevgiyi anlatabiliriz? Özellikle de hiç sevgi görmediğini söyleyen birine bunu aktarıp öğretebilmek mümkün müdür?

Bir anne yaptığı pastayı ikiye bölüp yarısını bir çocuğuna, diğer yarısını da diğer çocuğuna vermiş. Çocuklardan biri, “Anne, ben diğer tabaktaki pastayı istiyorum, bana onu ver,” demiş. Anne de, “Oğlum, aynı pasta işte… Ha bu, ha diğer yarısı. Ne fark eder?” diye sormuş. Bunun üzerine çocuk, “Anne, ben istediğimi istediğim gibi tatmadıkça bu farkı asla anlayamayacağım,” demiş.

İşte bu nedenle, diyelim ki hiç anne sevgisi tatmamış birine biri çıkıp, “Ben de seni gerçek annen gibi sevebilirim,” dese bile; o kişi gerçek anne sevgisini hiç tatmadığı için, bunu kıyaslayamaz ve aynı olduğunu kabul etmesi neredeyse imkânsızdır.