Sevgi görmeyen sevgi verebilir mi?

Bence, sevgi görmek bir insanın sevgi verebilmesi için önemli bir temel olabilir, ama mutlaka şart değil. Sevgi, her bireyin deneyimleri ve içsel dünyasıyla şekillenen bir şey. Sevgi görmeyen biri, belki de sevgiye aç bir kalple, karşısındakine şefkat ve empati gösterebilir. Belki sevgi nedir, nasıl bir şeydir tam anlamadan, içindeki boşluğu başka bir şekilde doldurmak için sevgi verme arayışı içine girebilir. Bu, bazen daha saf ve koşulsuz bir sevgi olabilir. Fakat sevgi öğrenmek de bir süreçtir. Bazen insanlar, hayatlarında eksik kalan şeyleri başkalarına verebilmek için içsel bir çaba gösterirler. Sevgi, sadece almayı değil, aynı zamanda başkalarına vermeyi de öğrenebileceğimiz bir dil. Bu yüzden sevgi görmemiş biri de, sevginin ne olduğunu anladıkça, başkalarına sevgi verebilir. Yeter ki kalpte buna dair bir açık kapı olsun.

Verebilir hem de en alasindan... Böyle gördük böyle olmalı yanlış ve karakteri hasta insanların bahanesi. Kendi babamdan yola çıkarak örnek vereyim aşırı şiddet yanlısı sinirli agresif bir tip. Neymiş babasını 6 yaşında kaybetmiş filan... babasız büyüyen çok adam var da senin gibi yapmıyorlar hiç diyebilmek gerekiyor. Neymiş bana kimse yardım etmedi. Olabilir kimsenin yardımını almadan büyüyen çok güzel yerlere gelen insanlar var ama sen kendi yaşadığın şeyi çocuklarına da yaşatıyorsan canisindir vicdansızdır. Ben de babamdan sevgi görmedim ama sevgi görmedim hayatım boyunca hiç sarılmadım diye sevmemezlik de yapmadım sevgimi vermemezlik de yapmadım. Aksine o kadar çok sevdim ki sevgimle sınandim. En çok sevdiklerim yanlış insanlar çıktı buna rağmen içimdeki kocaman sevgiyi kaybetmedim. Bu biraz karakter meselesi. Yaşadığını yasatmamali insan. Ben görmedim diye başkalarına bilerek görmemeleri için nefretle kinle "görmedim bana verilmedi" bahanesini uyduramam.