Eşimden nefret ediyorum ama ayrılamıyorum, neden gidemiyorum bu ilişkiden?

Çünkü nefret etmekle bağı koparmak aynı şey değil. İnsan alıştığı, güvendiği, bir düzen kurduğu birinden nefret etse bile ayrılmak zor gelir. Beynin, “tanıdık acı” ile “bilinmez” arasında kalır. Tanıdık acı, ne kadar kötü olsa da tahmin edilebilirdir; bilinmezse korkutur. Belki de ayrıldıktan sonra yalnız kalma, maddi zorluk, toplumun baskısı, çocuklar varsa onların üzülmesi gibi şeylerden korkuyorsun. Bir de şu var: nefret aslında bir tür bağlanmadır, ilgisizlik değil. Onun yüzüne baktığında yabancı hissetmen de aslında duygusal kopuşun başladığını ama bitmediğini gösteriyor. Kendine şunu sor: “Bu nefretin altında ne var? Hayal kırıklığı mı, incinmişlik mi, yoksa bir zamanlar sevdiğin adama duyduğun öfke mi?” Gitmek için nefretin bitmesini bekleme, çünkü nefret bazen bağı daha da güçlendirir. Belki de asıl sorun, “O olmadan kimim ben?” sorusunun yarattığı boşluk. Biraz bu soruyla yüzleş, küçük adımlarla bağımsızlığını inşa et. Ama önce kendine neden bu kadar değersiz hissettiğini sor. Çünkü nefret ettiğin birinin yanında kalmak, aslında kendine duyduğun nefretin bir yansıması da olabilir.

Nefret sevgiden daha güçlüdür.
Bu da ilişkiyi bitiremeyeceğini gösterir zaten.
Psikolojide bunun tam karşılığı celladını aşık olmak deniyor.
Akabinde duygu sömürüsü başlar,
Sürekli mağdur rolü , anlaşılmama , kişinin kendinin haksızlığa uğradığı öne sürülür.
Aslında elinde olsa bir çırpıda ilişkiyi bitireceği söylenir ancak ne hikmetse olmadığı ve bunu da bir türlü tanımlayamaz.
İlişkiye devam etmek için ise saçma ve ufak bahaneler üretilir , sevilmeyen ama bir o kadar nefret edilen kişilerle.
Sevginin ne olduğunu bilmeyen , kaosu seven insanoğlu.
O nedenle ağzı bozuk , güzel konuşmasını bilmeyenlerin çekici geldiğine inanılması.