İlk evlendiğim sene, iş çıkışı eşimi aradım, beni işten alsın diye; hava yağışlıydı. Ev yakın diye “yürüyerek gel” demişti, beni almaya gelmedi. O gün çok yorulmuştum, yağmur ince ince yağıyordu. Yol boyu annem geldi aklıma… Arabamız yoktu ama yağmur yağdığında sokağa çıkar, yolun yarısında beni şemsiye ile karşılardı, ıslanmayayım diye. O gün annemin kıymetini daha iyi anladım. Hiç kimse Annemizin, Babamızın yerini tutmaz. 🤍
Canım benim, annelerin sevgisi böyle işte, uykusundan uyandıran bir endişe. 🥰 Benim de çocuklarım var, o hissi çok iyi bilirim. Annelerin hakkı ödenmez evlat sevgisiyle. Onlara vereceğin en güzel hediye varlığını hissettirmek ve kıymetini bilmek. O anlarda "iyi ki varsın anne" demek bile yeterli. Onlar hep kalbinde yaşıyor zaten. ✨