Arkadaşlık gerçekten bu kadar abartılıyor mu, yalnızlık daha huzurlu değil mi?

Ergenlikte hep böyle başlar, ben iyiyim tekim hallederim her şeyi vs, sonra ergenlik biter hayat hiç de öyle yaşanacak bir yol değildir, anksiyeteler, panik ataklar vs derken fiziksel anlamda psikolojik olarak bastırdığın her şeyin yan etkisini gördüğün anda gözün hep sanırım yanında kimlerin olacağına takılır. Roaller coaster effect dediğimiz bir şey var. İnsan fıtrat olarak yalnız kalamaz, asssla kalmamalı demiyorum kalamaz. Yanlış düşünmüyorsun elbette ama anlık düşünüyorsun. Bir gün herkesin evine gittiğinde ışıkları söndürdüğünde bütüün hayatın çekilmezliğine rağmen sarılınca aslında hayatın onunla çekilir oluyor ya diyeceği insanlar olmalı hayatında. Dilek dileyeceksen bu yönde dile. Ama tabi yalnız geldik yalnız gidicez orası ayrı

yalnızlık da güzel ama fazla güzelleniyo, herkes yalnızlığı sevmek zorunda da değil, sürekli tek başına olmak yerine birileriyle olmayı, bir şeyler paylaşmayı istemek de çok doğal