Eskişehir’de okuyan eski sevgilim yaz okulu, kız arkadaşları ve okey bahanesiyle mi beni aldattı, gerçekten sebep bu mu?

İçimi dökmek istedim, biraz iyileştim çünkü biz o kişiyle 17 yaşında tanıştık, lise aşkıydık, sevgili olduk, üni kazanınca ayrılmadık. Hayır, o Eskişehir'de öğretmenlik kazandı PDR, ben ise memlekette 2 yıllık bir sağlık bölümü. Sandım ki evleneceğiz :)))) Aynı uzak mesafeydi ama onu çok seviyordum, çok da sosyal biridir, ben daha soğuk ve mesafeli olurdum dışarıya karşı çünkü sevgilim var ve onu kaybetmek istemiyorum. Son senesi ben evde KPSS çalışıyorum o da yaz okuluna gitti, son kez ona bu kadar içten sarılmışım ne bileyim. Ayrı eve çıktı son sene, hep hayaliydi eve çıkmak, 2 tane de ev arkadaşı vardı. Ben artık okulu bitince bu ilişkiye bir isim vermek istiyordum, nişanlanalım istedim ama ne zaman evlilik konusu açsam "aman ben daha okuyacağım, öğretmen olacağım" demeye başladı. Kaçtır "biz evli değiliz" imaları yaptıktan sonra ayrılmaya karar verdim. 4 gün kadar konuşmadık, dayanamadım aradım, barıştık sandım ama bana çok kinliydi, sinirliydi, geçer sandım, olmadı. İşe başlamıştım, markette para biriktirip tuttuğu takımın formasını almak için sipariş vermiştim çat ayrılık mesajı "sen çok kıskanç fesat birisin, ileride işim olunca bile sen beni meslektaşlarımdan kıskanırsın". Tamam diyebildim sadece ama günlerce ağladım. Hesabında 50 60 tane kız eklediğini gördüm, anladım başkası vardı ama kabullenemedim, inanmak istemedim asla. Aradım sordum, evden kız sesleri geliyor, arkadaşlarının kız arkadaşlarıymış. Ne zaman arasam azarlanıyorum. "Hiç mi arkadaşın yoktu" derseniz yoktu. Ailem bilmiyordu. "Eve çıkayım ilk işim fotoğrafımızı çerçeveletip asmak" diyen çocuk gitti, yerine alkole, sigaraya başlayan iğrenç biri geldi, ne öfkesini kontrol eden ne sesini. Yine de onu sevmeye devam ettim. Doğum günümde çıkmaya başlamıştık, çağırdım buluşmak istedim çünkü hâlâ beni görürse beni tekrar sevecek diye düşündüm. Yok, gözleri bomboştu, telefonunu vermek bile istemedi, ayrılırken de WC'ye telefonu ile gitti geldi, sakladığı kişiler kimdi bilmiyorum ama onu orada son görüşümdü. Çok acı bir kayıp yaşadım, amcam ve eşi trafik kazasında feci şekilde öldüler, babaanneme 2 ay kadar bakmak durumunda kalmıştım, ameliyat oldu, işten yoğun mobbing yüzünden ayrılmıştım dayanamadım. Ne olursa olsun arkadaşız, bana destek ol, tamam sevme ama lütfen yanımda ol diye yalvardım, o ise ben bu kadar acı çekerken yaz okulundan tanıştığı kızlarla okeye gitmekle meşgulmüş. En başında ayrılma nedeni ise o kızlarla okeye gitmesiymiş zaten, duyarsam ben ayrılırmışım, o ayrılmış, iyi de olmuş. Arkadaşı hiç olmayan kızın biriyle tanışmış yaz okulunda, kimsesi yokmuş, çok acımış ona, arkadaş olmuşlar. Yaa ne komik, bana acımayan o kıza acımış ve kız nişanlı, onu arkadaşlarıyla tanıştırmış, daha ben tanışmadım o insanlarla, o kız tanışmış. Ama o kızı çok kıskandım. Sonrasında o buluşmadan sonra bir dargın bir barışık gitti, çok yalanlar söylüyordu. Öğlen 2'de uyanıyordu, aradığımda kız sesleri geliyor arkadan, 2 3 saat piyasada yok, şu bu. En sonunda dedim ki çok acı çekiyorum, ayrılalım, sen de kiminle olacaksan ol. Boynuzlarım çıktı, ilişkimizin 2. senesinde hakkında tartıştığımız kızın biriyle buluşmuş hemen ayrılığın 2. haftası, belki bir şeyler yaşadı bilmiyorum, tekrar döndü bana ama ben tam 2 sene onun için ağlıyordum, psikolog bulup giderken o, o kızla buluşmuş mesela. Bir daha tekrar eskisi gibi hissedemedim, görüşelim dedi ama midem kaldırmıyordu, yapamadım. Demem o ki Eskişehir'in bozmadığı adam yok. Benim de işsizlik, sınav kaygısı, farklı sorumluluklar devreye girince çok zor atlattım. Belki içinden "ne canım" dedin ama okuduğunuz için teşekkür ederim.