Bu kadarı da biraz fazla değil mi?

Bir paylaşım gördüm, erkeklerin baba olmak istemelerinin bedelini bir kadın vücuduyla, kariyeriyle, hayatıyla falan ödüyormuş. Çok şükür Atatürk gibi bir lider geldi ki şu an kadınlar çocuk sahibi olup olmayacaklarını kendileri belirliyorlar. Tabii ki çocuk yaşta evliliğe ve çocuk doğurmaya zorlanan kızlarımız var, onlar bu konu kapsamında değiller. Bu paylaşımın konusu olan belli bir kariyeri olan beyaz yakalı diyebileceğimiz bir kadını kim zorla evlendirebilir, kim zorla çocuk doğurtabilir? Kim sana evlen, güvenlikli sitede otur, iki arabanız kocaman da bir TV'niz olsun dedi? 😅 Bunlar idealleştirilmiş hayat safsataları. Sanki kendisi hiç bebeğinin olmasını istememiş gibi erkeğine dönüp senin baba olmak istemenin bedelini ben ödedim demek adil mi? Bana kalırsa bu öfke ve kendi çocuğuna eşine yönlendiriyor. Bizim annelerimiz de öyleydi. Bir kadının anne olmak isteme sebebi de tamamen sosyolojik. Ve bundan dolayı öfke duyanlar eskiden öfkesini çoğunlukla çocuğuna şimdi de eşine yönlendiriyor. Gerçekten istemiyorsa doğurmamalı o zaman. Siz ne düşünüyorsunuz?