Tüm acılar bir gün gerçekten sona erecek mi?

(8) Acısını gizlerse daha az hissedeceğini mi düşündü? - KizlarSoruyor https://share.google/9jBhL6d9oRy0mDKXE

Bir kız vardı…

Hastalığın karanlığından geçti, insanların arkasından çevirdiği oyunlardan geçti, sevdiği adamın gidişinden geçti… geceleri onu uykusundan uyandıran kabuslardan geçti.

Ama yine de düştüğü yerden kalkmayı başardı.

Yavaş yavaş kendini yeniden topladı.

Sanki kırılmış parçalarını tek tek elleriyle birleştirdi.

Kaybettiği ışığı geri getirdi gözlerine…

Kıvırcık saçları yeniden uzadı; evet, bazen hâlâ birkaç tel dökülüyor… ama artık canını eskisi kadar yakmıyor. Çünkü o, acının içinden güçlenerek çıktı.

Kendini daha çok sevmeyi öğrendi.

Kendine daha dikkatli davranmayı…

Hayallerinin peşinden gitmeyi öğrendi.

Yeni bir hayata başladı; üniversiteye, yeni insanlara, yeni umutlara…

Artık daha iyi.

Eskisi gibi bayılmıyor…

O korkunç baş ağrıları yok artık.

Ellerinin titremesi geçti. Hastane soğuğu bile geçti... ışıklar iğneler

İçindeki fırtınalar biraz olsun sustu.

Şimdi aynaya baktığında, karşısındaki kıza gururla bakıyor.

Çünkü kimse onun nelerden geçip buraya geldiğini bilmiyor.

Ve bazen…

Gökyüzüne bakıp derin bir nefes alıyor.

Sessizce gülümsüyor.

“Ben gerçekten başardım…” diyor. Bazen o geceleri hatırlıyor…

Başındaki dayanılmaz ağrıya rağmen sırf sevdiği adamla biraz daha konuşabilmek için uyanık kalmaya çalıştığı geceleri…

Bir tane değil, iki… üç tane sakinleştirici aldığı geceleri…

Banyoda sessizce ağladığı anları hatırlıyor.

Kustuğunda sesi duyulmasın diye musluğu sonuna kadar açtığı geceleri…

Bayıldığında insanların “Tansiyonu düştü herhalde” dediği anları…

Ama sebep bu değildi. Kimse gerçeği bilmiyordu.

O kız, hastalığını herkesten sakladı.

Hatta bazen kendi kendinden bile…

Acısını içine gömdü, gülümsemeyi bırakmadı.

Kimse anlamasın diye gözyaşlarını bile sessiz yaşadı.

Ama şimdi…

Aynı kız, yaşadıklarını korkmadan anlatabiliyor.

Çünkü artık utanmıyor acılarından.

Çünkü o acılar onu yok etmedi, aksine yeniden yarattı.

Ve bugün gökyüzüne baktığımda içimde küçük ama çok güçlü bir ses yankılanıyor:

“Ben gerçekten hayatta kaldım… ve başardım.” Şimdi bazen durup eski halimi düşünüyorum…

O karanlık günleri, geceleri, sessizce çektiğim acıları…

Ve sonra aynaya bakıyorum.

Karşımda artık kırılmış o kız yok.

Daha güçlü, daha olgun, daha canlı biri var.

Hayat beni çok yordu belki… ama beni kendime de geri verdi.

Artık saçlarım rüzgarda özgürce savruluyor,

gülüşüm eskisi kadar sahte değil.

Kendimi sevmeyi öğrendim.

Hayallerimin peşinden gitmeyi öğrendim.

Ve en önemlisi… yeniden nefes almayı öğrendim.

Şimdi içim huzurlu.

Üniversitem, yeni hayatım, yeni insanlarım, yeni umutlarım var.

Bazen gökyüzüne bakıp derin bir nefes alıyorum ve içimden sadece şunu söylüyorum:

“Bak… sonunda başardım.

Kimsenin inanmadığı o kız, kendini yeniden ayağa kaldırdı.”

Ve galiba artık kendimle gurur duyuyorum. Bu hikâyeyi hatırlayınca biraz canım yanıyor ama... Evet ve artık iyiyim:)😇

Perikizi0007