Evlenene kadar sevgilisi olmamış bir erkek gerçekten ezik mi, yoksa kafamız mı çok dolu?

Ne isterdim. Mesela üniversitedeyken hoşlandığım kızın beni reddetmemesini, çift olarak etkinliklere katılmayı, hayatı beraber öğrenmeye çalışmayı, ailelerin tanışmasını sonrasında evlenmeyi daha sonra beraber klinik açmayı, işleri beraber halletmeye calışmayı isterdim. Şimdi ise kendim klinik actım calışıyorum, hicbir maddi manevi destekleyicim yok. Ailemin buldugu kişiler bile benle ortak bir hayat kurmak isterken bile hep şu olsun bu olsun diyor. Hep bir beklentileri var, ben beklentileri olan birisini istemiyorum ki. Ben (karşı taraf yani) seninle şunu yapmak istiyorum, seninle bir şeyleri paylasıp beraber o hedefe huzura ulasmak istiyorum deseydi fena olmazdı sanki. Belki hayal dünyasındayım orasını da bilmiyorum. Bildigim tek bir şey var o da hayat bir oyun alanıysa her zaman istedigin oyuncakla oynayamıyorsun ister ağla ister sızlan elindeki neyse onla bir sekilde mutlu olmak zorundasın.

Ben de biliyorum her zaman mutlu olamayacağımı, her gün iyi olmayacağımı da biliyorum. Her zaman anlasabilecegim biri de olmayacak en sevdigim kisi bile olsa. Hayat böyle bir yer değil bunun da farkindayım. İşte istedigim şey bunun karşı tarafta da olması, hayat böyle yaşanıyor batarız da çikarız da ama cıkarsam da batarsam da seninleyim desin canımı yesin. İnsan bu şekilde huzuru buluyor beraber şükredelim beraber sabredelim desin insan daha ne ister ki. Ailem buluyor birisini şu olsun bu olsun diyor, sizin dediginiz gibi insan oldukca ister bunu sonu gelmez ki.

Sanmıyorum ama inşallah vardır hâlâ insan gibi yaşayabilen birileri