Yıllardır yakın olduğum arkadaşımın alaycı tavırları beni soğuttu, bu süreci yaşayan var mı?

Çocukluktan beridir yakın olduğum bir arkadaşım var. En yakın arkadaşım, dostum dediğim biri yani. Artık yılları sayamıyorum. Ailemle aram iyi değil. Ev ortamım huzursuz. Maddi olarak gerçekten durumumuz iyi değil. Üniversitedeyken (aynı şehirde üniversiteyi okuduğum için görüşüyorduk) maddi olarak en çöküşte olduğum bir dönem vardı. Ailem para göndermiyordu. Üstündeki kıyafetler eskiydi. Tabii ki bunları arkadaşım biliyordu. Bir gün buluştuk. O gün bana ağzının kenarından benim yanıma böyle gelme dedi. Yani bu kıyafetlerle. O an o kadar içime oturdu ki o söz hiçbir şey diyemedim. Daha sonra ben çalıştım maddi durumumu toparlar gibi oldum. Babamla aram hiç iyi değil. Bana "ah ah baban da ne çekti" gibi imalar yapıyordu. Bir ara tepki gösterdim "şaka yapıyorum" dedi. Kendisi de ailesinden yana eksik ama ben hiçbir zaman onu oradan vurmadım. En son üç kişi oturuyorduk kafede. Bir şey almak istediğimi söyledim ve fotoğrafını gösterdim arkadaşıma. Sonra konunun dışında kalmasın diye ona da gösterdim. Alay ederek içinden "İnnnşallah alırsın" dedi. Ama alaycıydı, anlarsınız. Anlattığım ilk olaydan itibaren onun mutlu olması beni mutlu etmiyor artık ve yüzümden de okunuyor. O da fark ediyor ve buluşmak istemediğimi de fark ediyor. Aslında ilk başta param olmadığı için buluşmuyordum ama söyleyemiyordum sebebini. İçim öyle uzaklaştı ki ondan. O kadar uzaklaştı ki. Ne yapmam gerektiğini de biliyorum. Ama bu süreci yaşayanlar var mı?