Kendi çocuğuma katlanamıyorum, annelikten nefret etmek normal mi ne yapmalıyım?

Ben 27 yaşındayım, avukatım, eşim ise 29 yaşında, doktor. İşimizde gücümüzde iyi insanlar olduğumuzu düşünüyorum, kazancımız da çok şükür iyi. 2 sene önce doğum yaptım, bir oğlum var ama kendimi onun annesi gibi hissetmiyorum. Eşimle de açıkça konuşamıyorum ama mutlu değilim, eski günlerimi özlüyorum. Kendi çocuğumu bana yük gibi hissediyorum, rahat edemiyorum, sürekli ilgilenmem gereken birisi var, tüm sorumluluğu bana ait, dilediğim gibi gezip dolaşamıyorum. Ben anne olmayı gerçekten hiç sevmedim, bu durum geçici mi, bunalımda falan mıyım anlayamıyorum, ne yapacağım (durum kesinlikle maddi değil, maddi bir sıkıntımız yok, kendimize de ona da rahatça yetiyor, artıyoruz ama içten içe bu çocuğa katlanamıyorum, bana yük olduğunu hissediyorum sadece).
Güncellemeler
2 ay
arkadaşlar ben çocuğumu değil anne olmayı sevmedim çocuğum benim her şeyim benim canım ciğerim sadece insan bazen rahat rahat banyo yapmayı özlüyor kendine bakmayı özlüyor gerçekten beni yargılayan hiç kimse umarım bir gün genç yaşta bir anda omzuna taşıyamayacağı yükleri alıp bu durumun içinde kalıp rahatça güzel bi banyosunu bile yapamayınca anlamasın beni umarım
Kendi çocuğuma katlanamıyorum, annelikten nefret etmek normal mi ne yapmalıyım?
Cevapla