İnançlı bir insan mısınız, değil misiniz ve neden böyle düşünüyorsunuz?

çoktan

Dinden çıkışım bi kerede olmadı. Kuran okumakla başladı, mantığıma yatmadı. Sonra ruh ve evrim gibi kavramları araştırdım. Yaradılış saçma gelmeye başladı, insan psikolojisi ile inanç arasındaki ilişki de inancımın aleyhine oldu. İlk ateist oldum ama sadece dinlerin olmadığına emindim. Tanrıyı görememek yokluğunun kanıtı değildi ama varlığının da kesin kanıtı değildi.

Tanrı hangi sıfata sahip olmalı sorusu da evrimle birleşerek panteist olmamla sonuçlandı. Fizik ve kimya kuralları izin verdiği ölçüde yaşıyoruz. Yani eğer bir tanrı varsa bu evrenin kendisidir.

Hayır alakası yok, insanlar adalet ister ve ahiret sadece avuntularıdır. Evren adaletle ilgilenmez. Mesela evinin önünde bir bebek öldürülse o bebeğin ölümünü adaletsiz bulmanın nedeni neslin devamının dezavantajına olmasıdır. Köpek öldürülürse empati duygusu dolayısıyla rahatsız olursun ama karıncanın üstüne basan bir çocuk seni rahatsız etmez. Küçük hayvanların öldürülmesi pek çok beyni rahatsız etmez ve tüm bunlar beyin zarında yer alır. Yani bizim tüm duygularımız (iyi ve kötü hepsi) nesli devam ettirme ve hayatta kalmayı temel alır. Çocuğumuzun iyi yerlere gelmesini isteriz ve onunla gurur duyarız çünkü neslin devamlılığı, topluma yararlı olma gibi şeyler insanı tatmin eder, bir çocuk ağlarken ona yardım etme ihtiyacı duyarız, yaşlı birinin ölümü trajik de değildir çünkü zaten ölümü beklenir ve neslin devamlılığını tehlikeye atmaz.