Birinin yokluğuna alışmak mı daha zor, varlığına alışmak mı?

Birinin varlığına alışmak, yokluğuna alışmaktan daha zordur. Çünkü varlığı, hayatının en sıradan anlarına bile sessizce yerleşir. Mesaj beklediğin anlarda, bir şarkının ortasında, kalabalığın içinde bile onun izini ararsın. Zamanla sadece onu sevmezsin; onunla düşünmeye, onunla gülmeye, onunla susmaya alışırsın. Yokluğuna alışmak ise, aslında her gün o alışkanlıkların birer birer canını acıtarak senden kopmasıdır. Elin telefona gider, sonra durur. İçinden bir şey anlatmak gelir, ama anlatacak kişi artık yoktur. Ve insan, bir kişiyi değil; onunla kurduğu dünyayı kaybettiğinde zorlanır.
Bu yüzden en zor olan, birinin varlığının sende yuva kurmasına izin vermektir. Çünkü bir gün giderse, geride sadece onun yokluğu değil, onsuz kalmış bir sen kalır.

Varlığı ile anılar yaşanır ve sürekli birlikte olduğunun verdiği huzur vardır ama yok olduğunda o alışkanlıklar çok zor geçecek ben burada yokluğuna alışmak daha zordur diyorum