Bana mı öyle geliyor yoksa İstanbul'daki kız/ erkek fark etmeksizin herkes tektipleşti, yani ruhsuzlaştı🫤?

O kadar geriye gitmeye gerek yok. 2000lerde de çocuk olanlar şanslıydı. Ben dolu dolu bir çocukluk geçirdiğimi düşünüyorum. Bence asıl talihsiz olanlar bu dijitalleşen dünyaya doğanlar.

Sırf bu yüzden sokakta özellikle de küçük çocuklara denk gelince tebessüm ediyorum onlara. İnsanların ruhsuz değil de aksine cana yakın olduğunu, böyle insanların varlığının da hâlâ devam ettiğini hissetsinler istiyorum. Geleceğe ve insanlara karşı umutsuz baksınlar istemiyorum. İnşa etmeye en temelden başlamalı. Şikayetçi olan insanların olması umut verici elbette ama onlar da çoğunlukla kendi içine kapanıyor. Ben bunu da doğru bulmuyorum. Nazım Hikmet diyor ya, "Sen yanmazsan, Ben yanmazsam, biz yanmazsak nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa?". İnsanlar yanmaktan kaçıyor.

Olsun, benim için önemli olan o çabayı göstermek. Bir karşılık bekleyerek ya da onların da bana tebessüm etmesini bekleyerek yapmıyorum bunu zaten. Ben sadece kendimce üzerime düşeni yapıyorum. Elimden bu kadarı geliyor. İleride daha fazlasını da yapabilirim inşallah.