Türkiye’de çocuk yapmayanlar yaşlanınca bakıma muhtaç olursa ne yapacak?

dur kısa bi özet geçeyim, büyüyene kadar zaten bişey yok ama en basitinden diğer çocuklarla kaynaşması gerekecek, başaramazsa dışlanacak, okul başlıyacak dünyanın en saçma sapan mevzularını öğrenmek zorunda kalacak 12 sene, yeri gelecek kavga edecek yeri gelecek bizle kavga edecek, parasızlık çekecek bu b. k gibi ekonomi de bi de o hayatta kalmaya çalışacak bu adaletsiz şartlarda çırpınıp duracak, karşısına belki en rezil insanlar çıkacak ne can güvenliği olacak ne malı güvence de olacak ne ırzı. bakalım adam gibi arkadaşları olacak mı yoksa hep oe lere mi denk gelecek ilişki yaşamak isteyecek bakalım karşısına helal süt emmiş birileri mi çıkacak or. spular/yav. şaklar mı? kalbi kaç kere kırılacak, belki hastalanacak belki kaza geçirecek, belki sevdiklerini kaybedecek, belki mental sorunları olacak bi ömür onlarla uğraşacak, becerdi düzgün birini buldu evlilik demek bu devirde hayatının kalanını 2 anlamda da ipotek ettirmek demek, evin işleri borç harç karısının/kocasının sıkıntıları çoluk çocuk hastalık derken geribim kendi öz evladıma ortalama 70-80 yıllık bi dert vermiş olacağım niye bi de beni kendine dert edinsin diye hayatını yaşamak varken. çocuk yapmaya ahlaksızlık diyemem ama bencillik derim.

sence yaşlının bakımını sağlamak daha doğma bile doğmamış bi çocuğun sorumluluğu mu?