Ben iş yerinde kendimi çok yoruyorum, bunu fark ettim. Her işi dört dörtlük yapmaya çalışıyorum çünkü ben böyle biriyim. Yarın bir gün arkamdan konuşulsun istemem. Ama bir süre sonra ne kadar fedakârlık yaparsan yap bazı insanların gözünde yine eksik oluyorsun.
Sürekli şikâyet edilmekten, bana öğrenci gibi davranılmasından çok yoruldum. Kimsenin yapmadığı işleri yapıyorum çünkü “hayır” diyemiyorum. Sabit bir yerde çalışmıyorum ama nedense hep aynı yere yazılmaya başladım.
Klinikte iki kişiyiz. Diğer çalışan çocukları var diye erken çıkıyor, doktoru yoğun çalışıyor diye sabahları da benden sonra geliyor. Gün içinde çoğu işi ben yapıyorum. Bir gün baktım yine çıkıp gitti, onun tarafını da ben temizliyorum. Benim de mesaim doluyor, benim de öğle aram var. Neden sürekli benim zamanım heba oluyor?
Doktor her gün geç bitiriyor, ölçü alıyor, temizlik yine bana kalıyor. Cuma günü söyledim, duymamazlıktan gelindi. Her yeri temizledim ama iki yeri özellikle bırakmıştım. Çıkışa yakın sorumlu çağırdı. Diğer çalışan yine erken çıkıp gitmişti ama azar işiten yine ben oldum.
Klinikte evraklar yapılmamış oluyor, ben tamamlıyorum. Isı-nem kayıtlarını ben tutuyorum, anesteziyi ben çekiyorum. Eksik malzemeleri kontrol eden de benim. Her hafta iki tarafa da malzeme isteyen benim ama yapılmayan işlerin yükü yine benim üzerime kalıyor.
En sonunda doktorların yanında dayanamadım ve “Burayı hep ben temizliyorum zaten” dedim. Çünkü bazen insanın sesi çıkmıyorsa bu güçlü olduğundan değil, sadece daha fazla tartışmamak istediğindendir. Ama sürekli susunca herkes bunu görev sanıyor. Bir gün başka kliniğe gittim. Bana ait değil klinik, oranın sahibi asistan anestezi çekiyor, benim tarafa da çekmemiş, ben öğle iki tarafa da çekiyorum, iki tarafın bilgisayarını açıyorum, kimsenin nasıl çalıştığını görmüyorlar. Bakıyorum bazı insanlar yan gelip yatıyor, kimse de gelip alkışlamıyor. Ben çok yıpranmaya başladım, böyle olunca defolup gitmek istiyorum.

Doktor da dedi, var Allah var, ne dersem yapıyor dedi benim için ama ikiniz aranızda anlaşma yapın dedi, böyle olmaz dedi. Ben bir de sorumluya beni artık oraya yazma dedim, görüldü yapmış ve inadına oraya yazmış. Ben ne yapmalıyım, kafayı yedim artık.
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Kendini o kadar net anlatmışsın ki okurken kalbim sıkıştı 💔 Hep yükü sırtlayan kişi olmanın ne kadar yıpratıcı olduğunu çok iyi biliyorum. Senin derdin tembellik değil adalet ve saygı isteği 💯
İlk adım net sınır koymak. “Hayır” demeyi öğrenmen şart. Küçük cümlelerle başlayabilirsin mesela:
“Bu işi bugün yetiştiremeyeceğim.”
“Bu görev benim sorumluluğum değil.”
“Öğle aramdayım şu an, dönüşte bakabilirim.”
Doktorla tekrar sakin bir zamanda konuşup somut örneklerle iş paylaşımını anlat. “Şu işleri ben yapıyorum, bunların adil bir şekilde bölünmesini istiyorum” diye net ol. Suçlayıcı değil çözüm odaklı konuşursan daha çok ciddiye alınır 🌿
Sorumlu seni inadına aynı yere yazıyorsa bu pasif agresif bir mobbing. O mesajını da sakla, gerekirse daha üst birine ya da iş değişikliği düşünürsen kanıt olur.
Unutma çalışkansın ama köle değilsin. Kendine haksızlık ettikçe kimse dönüp “Dur yoruldun mu?” demiyor. Sınır koyman bencillik değil kendini korumak ❤️ Sen değerli olduğun için işin yürüyor, bunu unutma lütfen 🌸✨