Boş yere mi üzüldüm?

Çok tuhaf geliyor bir zamanlar çok samimi olduğun bir insana şimdi merhaba bile diyemiyorsun

Kaç yaşındasın bilmiyorum ama ben çok sey gördüm son iki yılda insanları tanıdım genc yaşimda. Umursama. Ögretmenlerin işi okulda öğrencilerle. Ordan çıkınca bitiyor. Onlar için bir işsin. Bunu okulda anlayamazsın zaten. İnsan bunu büyüdükçe anliyor. Yetişkin olmak. Parasını kazanıp eve gidiyorlar.

Bu tek hoca meseleside değil liseden arkadaşlarda lise bitince ne aradılar ne sordular bir kaç kere yolda denk geldik kendi aralarında buluşmuşlar fotoğrafları falan gördüm beni Çağıran yok diye watsapp gurubundan çıktım uzun zamandır o kadar samimi oldugum insanlarla da konuşmuyorum çok tuhaf geliyor

Demekki gerçek arkadaşların değil. Ben neler yaşadım ohoo. Çağırmasınlar. Onların karektersizliği. Hepsini sil geç. Sana değer vermeyenle işin olmasın. İnsanlar kansızdır. Üzülme. Gereksizlermiş bak defolmuş böylece. Ne bok olduklarını belli etmişler.

Sorma bana böyle yapıyorlar diyede çok üzülmüştüm inşalar çok kötüler hoca olsun öğrenci olsun herkes çıkar peşinde bir merhaba demek bile lüks oldu artık çok tuhaf çok tuhaf hiç aklım almıyor

Ya demesinler onların merhabasına ihtiyacın mı var? Sana iyi gelmeyenlerden uzak dur. Kendinle takıl. Üzülme seninle alakası yok. O onların kötülüğü. Çevrende tutma. Engeli bas geç. Bir daha da muhattap olma.

Çok teşekkür ederim 🫶🏻🫶🏻