İnancınızı, dini üşünce yapınızı çevrenizden gizler misiniz?

İnancım benim en mahremim, ruhumun pusulası ama bazen bu pusulayı cebimde saklamayı tercih ediyorum. Çok şükür Müslümanım, kalbimde imanın gücünü her an hissediyorum fakat her ortamda bu kutsal değeri masaya yatırmam. Özellikle saygının bittiği, inançların meze yapılıp dalga geçildiği o sığ ortamlarda dini düşüncelerimi kendime saklarım; çünkü benim kutsalım, üç beş kişinin ciddiyetsiz muhabbetine kurban edilemeyecek kadar değerli. Bu bir korku ya da çekince değil, tamamen bir değer koruma içgüdüsü. İnsanların birbirine saygı duymayı bilmediği, fikirlere saldırmayı marifet sandığı yerlerde sessiz kalmak, aslında inancıma duyduğum o derin saygının bir parçası. Kimseye bir şey kanıtlama derdim yok, Rabbimle aramdaki bağı kimsenin diline düşürmem; o nur benim içimde yandığı sürece dışarıdaki gürültünün hiçbir önemi kalmıyor.

Ben de inancımı gizlemiyorum ama gösterişe de çevirmemeye dikkat ediyorum. Bana göre önemli olan insanlara “bakın ben dindarım” demek değil, bunu ahlakınla ve davranışlarınla hissettirebilmek. İslam sadece sözle ve ibadetle değil; merhametle, dürüstlükle, kul hakkına dikkat etmekle de yaşanmalı.

İnancını tamamen saklamak da bana biraz insanın kendinden utanıyormuş gibi geliyor açıkçası. Ama tabii bunu insanlara baskı kurar gibi veya üstünlük taslar gibi yapmak da doğru değil. En güzeli doğal yaşamak bence.

Hayır gizlemem

Her haltı açıktan yiyenler kadar mı cesaretim yok, ki gizli yaşayayım

Eğer hakkıyla yaşıyorsan ilaki çevrene de her halinle duruşunla örnek insan ve güvenilir insan olursun, kendileri yapmasa inanmasa dahi sana gıpta ile bakarlar gözü kapalı