Sizce dışlanıyor muyum nasıl çıkabilirim bu durumdan?

Aklıma geldiğince söyleyeyim mesela; masada herkes oturuyor, aileden biri geliyor diyor ki "Sen burada otur dışarı gelme onlarla oturma" o kişi de diğerleriyle tabii ki bir sana yer yok, sonra da millet ben istemiyorum sanıyor neyse bu daha küçükken olan, şimdiye gelirsek, kahvaltı masasını kurmuş benim önüm boş sadece beyaz peynir var, cevizi, salamı, o su bu su diğer üyenin önünde, kendi de domates salatalığı çok seviyor diye onu da kendi önüne koymuş ben ta masanın diğer kişinin önüne atılacağım da bir şey alacağım ya da ondan isteyeceğim sürekli, biraz peynirden falan yedim kalktım önce bir bakındım masaya da o sırada sırıttı pis pis, diğer üye karnını doyurunca benim önüme koymaya başladı tek tük kahvaltılıkları sanki arta kalanlardan ye der gibi, sofradan kalkınca da yine gülerek geldi niye kahvaltı yapmadın dedi o an tepki verirsem kavga çıkaracak ya da sen yanlış anladın diyecek sakince doydum dedim.. neyse şimdi de benim ısrarla aldırdığım ortaklaşa parasını bölüştüğüm ayakkabılıkta üç tane ayakkabım vardı diğer ikisinin de sığıyordu hepsi oradaydı şimdi yeni taşındık yine aynı ayakkabılar yine aynı ayakkabılık ve bana diyor ki giyilen ayakkabıları giysi dolabına koy yer yok ayakkabılıkta, daha ne boka yarıyor diye, bacağım sıkıntılı olduğu halde en hızlı şekilde odadaki eşyalarımı yerleştiriyorum şu anda bile acısı ve ağrısına kıvranıyorum belim de dahil hâlâ bana ısrar ettirip of bunlar burada diye sürekli söyleniyor, özel günler gelince kavga çıkarmak en sevdiği zaten, üstüne bir de hepsini kutlamamı mı bekler ki kutladığımda da ya pek memnun olmaz ya ona rağmen tartışma çıkarırdı, 1+1 ev hayali kuruyordu şimdi de baskıları daha da arttı git diye bir yandan bizde ayrı gitmek yok diyorlar bir yandan defol, en üst kata taşındığımız için çok zorlanıyordum merdivende şimdi en alt katı tuttu bodrum giriş değil, şimdi de kendi iş yerinin çok yakınına ama yokuşu ayrı yolu ayrı ona da beğenmiyorsan git diyor, ne yapmaya çalıştığını anlamıyorum ama aşırı yoruldum artık... en korkuncu ve beni üzen şey de dışarıdaki kişilere karşı bizi düşünüyormuş gibi görünüp söyleyip tam tersi hepsini kendini birinci planda tutarak yapması... ne yapsam ben nasıl çıkarım kendimi kurtarırım bu durumdan?