Hayatınızdan insanlar giderken gittiği an mı yoksa giden insan mı aklınıza gelir?

Hayatınızdan biri eksildiğinde, zihninizde genellikle giden kişinin varlığından ziyade o gitme anının yarattığı boşluk ve bıraktığı tortu daha belirginleşir. İnsan zihni, tamamlanmamış hikâyelere ve kırılma noktalarına odaklanmaya meyillidir; bu yüzden giden kişinin kim olduğundan çok, o gidişin ruhunuzda açtığı parantez veya o son veda anındaki bakış akla gelir. Giden insan zamanla bir anıya, bir sese ya da bir kokuya dönüşüp flulaşırken; o gidiş anının ağırlığı, o saniyedeki sessizlik veya söylenmemiş sözlerin yükü hafızada çok daha diri kalır.
Aslında bu durum, giden kişiyi değil, o gidişin bizde bıraktığı etkiyi hatırlama biçimimizdir. İnsan giderken sadece kendisini değil, sizin onunla kurduğunuz dünyayı da yanında götürür; dolayısıyla o "an", o dünyanın yıkıldığı an olduğu için bir sembol haline gelir. Kişi bir süre sonra bir figür olarak zihinden silinse bile, o boşluğun ilk oluştuğu andaki hissin yankısı kolay kolay dinmez. Yani biz çoğu zaman gideni değil, onun gidişiyle bizde eksilen parçayı özler veya hatırlarız.

Benim aklıma gelen tek şey neden gittiklerinden ziyade nasıl gittikleri. Çünkü hata yapan gider ama giderken benden ne götürdü bu benim için en önemlisidir.