Sevdiğim kızın annesi ilişkimizi istemiyor, aileler karşı çıkınca gerçekten vazgeçmek mi gerekir?

Aslında bu bir soru değil, kendi içimde yaşadığım o durumun buraya yansımış hali.
Kızla konuştuk anlaşıyoruz her şey çok iyi bizim aileye uygun bana uygun her şey çok iyi. Ablalarımla tanıştırdım her şey mükemmel. Hayatımda ilk defa âşık olmuştum. Her şey çok iyi giderken annesi ile beni tanıştırdı ve kadının beni sevmediğini anladım, ufak bi görüşme oldu ama ben samimiyet alamadığım için durumu anlamıştım. Ama kendisi bana seni seviyor demişti. Günler geçti annesi istememeyi artık kesinlikle olmaz'a, benim rızam yok'a getirdi. Sevsin diye saf gibi çok uğraştım, kız da uğraştı ama olmadı sürekli terslendim. Ve kız daha çok üzülmesin diye ayrılıyım ve kız daha çok üzülmesin hakkına girmeyeyim kızın dedim. Çok kötü günler yaşadım çok kötü hissediyordum. Böyle 3 ay geçti. Bi fırsat bulup kendi kendimi kandırıp yazdım. O da ilk başta soğuk yaptı ama birbirimizi bildiğimiz için çok hızlı tekrar kavuşmuş gibi olduk. Sanki yıllardır bu anı bekliyor gibi, hatta ayrılığımız sırasında umreye gitmişti bana ismimle çekindiği fotoğrafı gösterdi. Annesini ikna edebileceğini bi daha bırakmamamı söyledi. İyi niyetle tekrar yola çıktık. Annesi ama bildiğinden şaşmıyor yine aynı şeyleri diyordu. En son benle sözde anlaşıp kızının arkasında duracağına söz verdi, şartları geçiştirmelik kabul ediyormuş gibi yaptım ama çok safım durum tamamen art niyet bunu da görüyorum aslında ama sevdiğim için katlanmam gerekiyordu. Neyse tanışma günü ayarladık kadının tutarsızlığı devam ediyordu. Elbisemi giydim tanışma için yola çıkacağız bi telefon geldi. Biz sizi istemiyoruz bize gelmeyin dedi anneme o kadın. Başımdan aşağı kaynar sular döküldü. Ne yapacağımı bilemedim. O gün çok fazla şey oldu ama artık dedik bu saatten sonra olmaz diye kendimi zorluyorum. Ama bi yandan da sevdiğim benim için hâlâ şöyle yapsak olmaz mı böyle bi plan yapalım diye orta yol arıyor. Ben kız üzülmesin annesi o gün onu yaptıysa ilerde bize her türlü pisliği yapar diye düşünürken ne yapacağımı bilmezken, babaannem aradı ben sizin işinizi yapacağım dedi. Çok üzgün ağlıyorken böyle bi şeyi istiyorum babaannemin devreye girmesini ama söyleyemiyordum. Neyse babaannem babamı aradı o da onun babasını aradı ve bi buluşma ayarlandı. Babamdan asla yapmasını beklemediğim bir hareket çünkü babam sinirli birisidir. Neyse o gün sıcak soğuk görüşme oldu. Annesi anneme yine laf çakıyor fitne fesat elinden geleni yapıyor. En son babası biz kalkarken bize 2 gün müsaade edin düşünelim dönelim bi bakalım istişare edelim dedi.

İstişaresi uzun sürdü sanki her şey çok iyi, başından beri yanlış yapan karısı yok, adam bizimkilerin aile kavramından korkmuş kızları sosyal ve özgürmüş. Olmayan şeyler istiyor bunu oğlunuz yapabilir mi diyor. Babaannem konuşuyor babam konuşuyor ve olan bize oluyor yine. Bugün görüştük ve istemeyerek 2 saat ağlayarak son günümüz olduğunu son görüşmemiz olduğunu bilerek görüşmemizi yaptık. Birbirimizin fotoğrafını aldık çünkü unutmamız hiç kolay olmayacak biliyoruz. Her hayalimizde birlikte olurken bugün bu son konuşmayı ailelerin yaptığı durumlar ile özellikle annesinin yaptığı fitne ile bitirmemiz, son kez ona bakmak beni çok üzdü. Akıl istemiyorum sadece içimi boşaltmak istedim. Ben ve o inşallah cennette buluşalım demekten başka çare kalmadı. Hayat bazen çok acı oluyor ama bunu yaşamayı asla beklemezdim. Hayırlısını isterken böyle olmasını istemezdim. Şu an bile ağlıyorum. Erkekler de ağlar çok üzgünüm ne yapacağımı bilmiyorum