Kendini kusursuz gören ebeveynler çocuklarının sorun yaşadıklarını göremezler mi?

İki arkadaşımın çocuğu var, birinin çocuğuyla çok kolay iletişim kurabildim. Çocuk zaten belli ki çok zeki. Beraber oyunlar oynadık, o da beni sevdi herhalde kendisi yanıma koşuyor direkt.. 🤗 Diğer arkadaşımın çocuğuna ismiyle kaç kez seslendim bakmadı, kaç yaşındasın dedim birkaç kez, cevap vermedi.. Diğer arkadaşımın çocuğuyla aynı yaşta. Benim arkadaşım sigara içerken eşi de çocuğunu arkadaşımın zoruyla nörolojiye götürdüğünü falan söyledi. Ben de psikiyatriye gittiniz mi dedim, hemen alındı 😅 Zaten konuşmalarından belli, baya doğru ve mükemmel olduğu... Eleştirilemez.. Hemen tavrı değişti, çocuğun beyninde sıkıntı yok falan dedi, sonra konuşmaya devam etti. Zaten en çok konuşan da oydu.😅 Dinlemeyip sadece konuşmak çok dolu değil, çok boş olduğunu gösterir bana kalırsa.. Dedim sonuçta psikiyatriye gitmemişsiniz, otizm spektrum bozukluğu diye bir durum var, araştırabilirsiniz.. Sonra yani konuşmaya devam etti. 😅 Ama çocuk gerçekten otistik olabilir, giderken zor götürdüler ağladı, oyuncaklarını falan paylaşmak istemiyor, saldırgan davranıyor.. Diğer çocuktan farklı olduğu belli yani.. Arkadaşıma da yaşıtlarıyla karşılaştırabilirsin falan dedim.. Hayır bir de böyle toz konduramayıp çocuklarına "bu" diye hitap ediyorlar. Ona da ayrı sinir oldum, çocuklara bu denilmemeli.. Onlar her şeyi duyuyor, her şeyin farkındalar.. Bizden daha iyi dinliyorlar. Siz ne düşünüyorsunuz?