Hiç sevilmemek ve yalnızlık hissi ruhunuzu da benim gibi tüketiyor mu?

Hayatınızda hep yalnız olmak, hiç kimse tarafından merak edilmemek ve özlenen biri olmamak artık çok yormuyor mu? İnsanın içinde bulunduğu bu derin yalnızlık hissi gerçekten çok ağır. Benim gibi hisseden, geceleri uykusuz kalan ve "Acaba bir gün gerçekten sevilip mutlu olabilecek miyim?" diye düşünen bir tek ben miyim? Lütfen bu soruyu sorarken özellikle erkek arkadaşlardan ricamdır: Konuyu lütfen cinselliğe veya fiziksel şeylere çekmeyin. Ben sadece duygusal bir açlıktan, ruhsal bir paylaşım eksikliğinden bahsediyorum.
Siz bu yalnızlık hissiyle nasıl başa çıkıyorsunuz?