Şiddete maruz kaldınız mı?

Şiddet, bu coğrafyanın ve insanlık tarihinin en ilkel, en kontrolsüz ve en rasyonel olmayan yüzüdür. Kahramanmaraş’taki o okulda yaşananlar, bir "saldırı" değil, masumiyete ve geleceğe karşı işlenmiş bir barbarlık suçudur. Bir öğretmenin ve dokuz fidanın hayattan bu kadar vahşice koparılması, toplumsal dokumuzda onarılması güç, derin bir nekrozdur. Duyduğum üzüntü bir taziye mesajından öte, bu sistematik çürümeye karşı duyulan soğukkanlı bir öfkedir.

Kendi deneyimime gelirsek, ben şiddetin sadece kuramsal tarafını değil, o soğuk ve karanlık temasını da yaşadım. Birkaç yıl önce, tekin olmayan bir sokakta yürürken arkamdan yaklaşan bir saldırganın, bilincimi eterle uyuşturup beni bir nesneye dönüştürme çabasıyla yüzleştim. Ancak hesaplamadığı bir şey vardı: Benim reflekslerim, korkumdan daha hızlıdır.

O an hayatta kalma içgüdüsü değil, bir savunma disiplini devreye girdi. Sonuç, elimdeki tırnak törpüsünün saldırganın gözüne girmesiyle oluşan kalıcı körlük ve beraberinde gelen ağır beyin hasarı oldu. Ben o geceden zarar görmeden çıktım, çünkü mağdur olmayı değil, saldırganın kendi şiddetinde boğulmasını tercih ettim. Benim dünyamda şiddet arayan, karşılığında sadece şiddet değil, hayatını karartacak bir bedel bulur.

Bu olayda ağır ihmal var. Çocuk kaç kere şikayet edilmiş, sorunlu olduğu aileye bildirilmiş, Sadece babası güçlü diye gözardı edilen bir çok şey var. Burada oldu olay ve biz bile aşırı etkilendik. Allah ailelerine sabır versin. Daha çok şey yazacaktım da boş ver. Allah belasını versin bunların.