Kendimi düzgün ve başarılı biri olarak görüyorum ama varlığımın anlamı yokmuş gibi hissetmem normal mi?

Hayata çalışmak kendimize eziyet etmek için gelmediğimizi düşünüyorum. Mutlu olmak istiyorum ama hayat sanki Mutlu olmamam için sürekli engeller çıkarıyor. Tabi bazı engelleri bende kendime çıkarabiliyorum.

Ama öyle de istediğimiz gibi olmuyor ki yine yeterince mutlu olmuyoruz mesela bu şey örneği gibi mesela senin canın puding çekiyor sen sütlaç yiyorsun ve onunla mutlu olmaya çalışıyorsun gibi 😂

Yaşına göre olgunsun. Düşünme tarzını takdir ettim. Benim şu an yaşadığım bu psikolojinin zamanla sabrımın tükenmesinden kaynaklandığını düşünüyorum. Burada aslında durum içinde bulunduğumuz toplumdan da kaynaklanıyor. Bazen düşünüyorum o kadar toplumsal olarak birbirimize güvenmiyoruz ki takım olarak yapmamız gereken işleri bile iş fikrimiz çalınmasın diye paylaşamıyoruz. Her şeyin temelinde güvensizlik ve toplumsal sıkıntılar yatıyor mesela eskiden sosyalleşmekte bu kadar fazla sorun yaşamıyorduk. Telefonların gelişmesiyle hayatımızda ona göre şekillendi ve çoğu insan içine kapanık sorunlu tipler haline geldi.