Babam kimseyle samimi olmamı istemiyor, sosyal hayatımı kısıtlıyor, bu durumla nasıl başa çıkabilirim?

Babam insanlarla samimiyet kurmamı istemiyor, ona kalsa asosyal ol der. Normal akraba veya arkadaşlarımla konuşup güldüğümü görse "Bu ne samimiyet, ne ara böyle oldunuz, hiç hoşuma gitmedi, o kızlar kötü, seni de bozacaklar, görüşmeni istemiyorum" diyor. Tam tersi, kızlar çok iyi, hanım. Ben zaten arkadaş seçiminde çok dikkatliyim, kimseyle kolay kolay arkadaş olmam. Mesela ortamlara girmeme izin vermiyor, beni gören tanıyan kimse yok. Bir nişan düğün olsa gitmeme izin vermez, "Gidip kendini kime sergiliyorsun" diyor, "Gitme, insanlar seni görüp istemesin" diyor. Ama sonra da gidip anneme "Bu kız niye evlenmiyor, kimse istemiyor mu" diyor. Sizce... Mesela geçen sene YKS sınavına giderken bana diyor ki "İçeride kimseyle samimi olma." Ya ben sınavda kiminle samimi olabilirim? Sizce bu durum nasıl düzelir, babamla nasıl mücadele edebilirim?