Vefat eden dostum cennete giderse, ben onun kadar iyi biri olmadığım için ahirette ona kavuşamayacak mıyım?

Buna acıyı ertelemek diyoruz aslında. O an orada ağlayanlar, ölümü dışarı akıtarak kabul eden kişilerdi. Bu his bazen gelir, bazen de tamamen yok olur gibi görünür. Sakın kendini suçlayarak veya öfkelenerek bu yükü omuzlarına alma. Kontrol senin elinde değildi, seçim hakkı sana verilseydi zaten böyle olmazdı. Bazı şeyler olması gerektiği gibi ilerliyor, bundan dolayı pişmanlık duyma. Her olayın bir dersi vardır, belki senin de buradan alacağın bir nasihat vardır. Başın sağ olsun.

Böyle düşünmek çok normal ama şunu bil: ahirette iş “ben iyi miyim kötü müyüm” diye bizim sandığımız kadar düz değil. İslam’da en büyük gerçek şu; kimse sadece kendi iyiliğiyle cenneti “hak ederek” girmez, Allah’ın rahmeti her şeyden büyük.
Senin dostun için de, senin için de son kararı Allah verir. Biz bir insanı “kesin cennette” ya da “kesin değil” diye etiketleyemeyiz. Ama şunu umutla söyleyebiliriz: Allah merhamet edenlerin en merhametlisidir, kalbi kırık olanı da, özleyenini de, içten seveni de görür.
Sen “ben yeterince iyi değilim” diye kendini silme. Bu his bile aslında içinde bir vicdan ve sevgi olduğunu gösteriyor. Ve eğer Allah nasip ederse, orada kavuşmak konusu bizim iyiliğimizin seviyesinden çok O’nun rahmetiyle ilgili bir şey.
Kısacası: umudu kesmek yok. Allah’ın rahmeti “sen layık değilsin” diye dar bir şey değil.